Jorge en Mariette

Grootnieuwsradio

2012-01-30T11:11:00.000-06:00

Vanavond (30 januari 2012) tussen 8 en 9 uur kom ik telefonisch op Grootnieuwsradio.

Als je het programma hebt gehoord en daarom op de blog ben komen kijken, schroom dan niet om een berichtje achter te laten zodat we contact kunnen hebben (wel email vermelden!).
Ook kun je een kijkje nemen op de engelstalige site van de organisatie met welke wij werken in Guatemala, http://www.aselsi.org/.
Groetjes, Jorge en Mariette

Verantwoordelijkheid voor kinderen

2011-12-05T16:03:00.000-06:00

Een interessante vraag: hoeveel verantwoordelijkheid mag of moet je kinderen geven?

Hier een aantal verhalen over families die wij de afgelopen weken zijn tegengekomen. Oordeel zelf of deze kinderen een te zware verantwoordelijkheid hebben of niet.

We gingen op huisbezoek bij een moeder met twee kinderen: Erik van 7 jaar en Caroline van 1 jaar. Ze wonen in een hutje van – ik overdrijf niet – twee bij twee meter, zonder deur, waar ze slapen, koken, baden en wonen. Geen stromend water,...

...geen electriciteit. De moeder verdient 2 euro per week door een paar avonden tortillas te verkopen op de markt. De eigenaar van het hutje vraagt echter 15 euro per maand huur en dreigt ze op straat te zetten. De moeder vertelt dat Erik haar soms troosten moet als ze huilt omdat er geen geld of eten is. Dan zegt hij: “Mam, niet huilen over het geld, als ik groter ben, dan kan ik werken, geld verdienen, en dan ga ik naar school om te leren, en dan kan ik voor jou en mijn zusje zorgen”...

Een moeder komt elke week haar gehandicapte 9-jarige zoon naar de aselsi-fysiotherapie brengen. Soms komt haar man mee, die kan de jongen dan dragen. Maar meestal komt ze alleen, met haar zoon, en haar 5-jarige zoontje Juan en haar baby. Ik vroeg of ze de baby of Juan niet bij een familielid kon laten voor die uurtjes, zou dat niet makkelijker zijn? Ze antwoordde dat de baby nog borstvoeding krijgt, en dat Juan eigenlijk een goede hulp is, want hij kan haar tas en spullen dragen, terwijl zij de andere twee kinderen draagt....

Met een groep amerikaanse vrienden eten we in een restaurant. We worden bediend door een vrouw, maar zien dat er ook twee jongens van 14 en 9 jaar meewerken in het restaurant, waarschijnlijk haar zoons...

Tijdens het ASELSI-kerstfeest kwam er een vrouw met haar 3 kinderen van 9, 7 en 5 jaar naar de nazorg toe. Jorge ontving haar. Ze vertelde: ik wil graag christen worden, mijn drie kinderen zijn christenen maar mijn man niet, en ik wil geen problemen met hem, wat moet ik doen? Jorge zei: laten we bidden om de leiding van de Heilige Geest. Halverwege het gebed zei de vrouw: Ja, ik wil Jezus als mijn Redder aannemen. En zo gebeurde het. Toen zei ze dat ze meer over God wilde weten en of dat we geen bijbel hadden. Maar, zo vroeg Jorge, je spreekt geen spaans en kan niet lezen, hoe ga je dat dan doen met die bijbel? Waarop het oudste dochtertje antwoordde: “IK zal mijn moeder voorlezen uit de Bijbel!” Dus Jorge schreef de naam van de dochter in de bijbel, en gaf hem aan haar. En weer verzekerde ze: “Elke dag zal ik aan mijn moeder de Bijbel voorlezen.”

Armoede-bestrijding

2011-10-31T18:23:00.000-05:00

Een boek wat elke zendeling of sociaal/pastoraal werker zou moeten lezen is “When helping hurts”, geschreven door Steve Corbett en Brian Fikkert (helaas nog niet in het Nederlands verkrijgbaar voor zover ik weet).

Het boek gaat over het feit dat als we geen goede definitie van armoede hebben, dat we dan soms meer kwaad dan goed doen in de armoedebestrijding.

Eén van de sleutels ligt in het volgende onderzoek. Men vroeg aan middenklasse en bovenklasse blanke mensen in Amerika (en ik ga ervan uit dat West-Europeanen daar veel op lijken) wat armoede is, en hun antwoorden gingen over het gemis van materiële dingen, zoals weinig infrastructuur, honger, geen sociale voorzieningen, slechte economie, geen water, medische voorzieningen en scholing enzovoort.

Vraag je daarentegen aan mensen uit “arme” landen dezelfde vraag,...

...dan gaan de antwoorden over schaamte, minderwaardigheid, vernedering, angst, hopeloosheid, depressie, sociale isolatie en het niet hebben van een stem.

Zonder het hele boek te herhalen, welke conclusie kun je uit bovenstaande antwoorden trekken, met name als het gaat om onszelf en onze manieren van armoedebestrijding?

Als ik bij een arm gezin op bezoek ga, dat nauwelijks eten op tafel kan zetten, kan ik 50 euro geven, en daar kunnen ze bijna een maand van eten. Maar wat gebeurt er met hun zelfbeeld, hun depressie, hun sociale isolatie en hun hopeloosheid? Die gaan er niet op vooruit. Het zelfbeeld gaat er misschien van achteruit, als de vader denkt: “Die 50 euro had ik moeten verdienen door te werken, ik ben een mislukkeling”.

Om naar een oplossing te werken, moeten we om te beginnen inzien dat armoede niet alleen materieel is. Een amerikaan of europeaan met een goed-betaalde baan en genoeg geld, maar die midden in een echtscheiding ligt, tegen een burn-out aanloopt en anti-depressiva slikt, zou je emotioneel of relationeel arm kunnen noemen.

Of een zendeling, die ervoor leeft om anderen te helpen, zou dit kunnen doen uit een gevoel van hoogmoedigheid, een zogenaamd “God-complex” (de anderen hebben mij nodig, zonder mij redden ze het niet). Deze persoon is ook relationeel arm, want hij heeft niet de relatie met God en anderen in de manier waarvoor hij geschapen is.

In plaats van een houding van “jij bent arm en ik kom je helpen”, zou onze houding misschien wel moeten zijn, zoals Corbett en Fikkert het zo mooi zeggen: “You stink and I stink, but Jesus can fix us both”!

Het boek is uitdagend en zet je zeker aan het denken. Tot zelfs bladzijden toe die mij deden denken: “We doen alles verkeerd, we kunnen beter teruggaan naar huis”. Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. Het belangrijkste is dat we ons goed oriënteren op de beste manier van werken, niet neerkijken op de ander, en blijven beseffen dat we allemaal op een bepaalde manier arm zijn, en dat we daarin ELKAAR kunnen helpen om meer te gaan lijken op dat wat God in gedachten had toen Hij ons schiep.

Zomaar wat fotos

2011-09-24T09:54:00.000-05:00

Hier wat plaatjes van de afgelopen tijd.

Een dronken man in Sacapulas is blij met zijn maaltijd,
en wil graag op de foto.

Wij, op weg naar Nebaj.

De kliniek wordt elke dag mooier.

Evelyn en Deborah lezen een boek.

Leerling Miguelito bestudeert de dieren.

Therapeute Carolina leest voor aan haar dochtertje
Deborah en patientje Evelyn tijdens fysiotherapie.

Pastor Elias (Links) is een van de weinige voorgangers hier
(helaas) die zich het lot van de dronken stadsbewoners aantrekt.

20 jaar op de rug van moeder

2011-09-17T11:44:00.000-05:00

Jessica in haar nieuwe rolstoel

Een team van de wereldwijde organisatie “Joni and Friends” (van Joni Earickson) kwam langs bij ASELSI om 54 rolstoelen weg te geven. 28 volwassenen en 26 kinderen kregen een rolstoel. Sommigen voor het eerst van hun leven, anderen hadden een rolstoel die heel oud of te klein was en hadden een nieuwe nodig. Selvin, een jongen van twaalf, werd tot nu toe door zijn moeder op de rug gedragen of ze duwde hem voort in een babybuggy.

20 jaar en voor het eerst een rolstoel. Rechts de gelukkige moeder.

Een andere moeder kwam met haar 20-jarige meervoudig gehandicapte zoon uit het noorden van Guatemala, een reis van zo´n vier uur. Deze moeder heeft haar zoon 20 jaar op haar rug gedragen! Denk dat eens in! De jongen heeft ongeveer het figuur van een gezonde twaalfjarige hollandse jongen, en dat zoveel jaar op je rug! Nu ontving deze jongen voor het eerst in zijn leven een rolstoel. De moeder zei: “Ik denk dat mijn rugpijnen nu ook wat minder zullen worden”. Nou, ik denk het ook. Tijdens deze rolstoeldag was er ook een ander team in ASELSI, en zij hielden zich bezig, samen met locale voorgangers, met evangelisatie en voorbede voor elke familie die kwam.

Baby

2011-08-20T10:56:00.000-05:00

Op de volgende link zie je de echo die op 9 weken is gemaakt....http://youtu.be/RldKdixxRks .... geweldig he!

Leuke link!

2011-08-06T15:31:00.000-05:00

Dag allen,
Kijk eens even op deze link: http://www.kadobos.nl/ : een speelgoedwinkel in Nederland die voor ASELSI geld verzamelt. Bedankt Ineke!

http://www.kadobos.nl/.

Wonderen

2011-08-04T10:09:00.000-05:00

Volgens het woordenboek is een wonder “een gebeuren dat niet op natuurlijke wijze verklaard kan worden, en die eventueel aan een goddelijke macht worden toegeschreven”. Maar wanneer kan je iets wel of niet natuurlijk verklaren? En alles wat je verklaren kan is opeens geen wonder meer? Als westerse mensen willen we zo graag een grens trekken, tussen “echte wonderen” en de rest. Maar is dat nodig?

Als in ASELSI tijdens het spreekuur mensen zitten te wachten op hun beurt om de dokter te zien, zijn er altijd twee medewerkers aan het evangeliseren en bidden voor deze mensen. Ze vragen wat hun noden zijn, leggen ze de handen op, en bidden voor ze. Van de dokter krijgen ze vervolgens de medicijnen die ze nodig hebben. Als ze dan een week later beter zijn, komt dat door het gebed, of door de medicijnen? En maakt het uiteindelijk uit? Zou het voor God “makkelijker” zijn om via medicijnen te genezen dan zonder?... lees verder...

Afgelopen week hadden we een groep amerikaanse tieners hier in ASELSI. Ze hadden een evangelisatie-drama-stuk voorbereid, maar voordat ze dat moesten opvoeren begon het opeens te gieten van de regen, zo hard dat je zelfs binnen elkaar niet meer kon verstaan (golfplaten daken!!). Verschillende tieners baden zachtjes voor zich uit dat de regen maar op mocht houden voordat ze het drama zou beginnen. Precies op het moment dat ze beginnen wilden, stopte de regen. Toeval? Gebedsverhoring? Een wonder? En wat te denken van die blinde persoon die vorige week in een ander deel van Guatemala na gebed opeens kon zien?

Momenteel groeit er in mijn buik een mini-mensje. Zelfs niet-gelovige mensen, die zeer kritisch staan tegenover alles wat “wonder” heet, nemen voor deze gebeurtenis toch het woord wonder in hun mond, hoewel de embryologie (bijna) alles kan verklaren wat er in de negen maanden tussen conceptie en geboorte gebeurt. Waarom mag dit opeens wel een wonder heten?

Ik zal jullie van een andere gebeurtenis vertellen, waar je het etiket “wonder” op zou kunnen plakken. Elk jaar komt hier een team uit Virginia USA een week evangeliseren. Drie jaar geleden kwamen ze voor het eerst in aanraking met Luis, een gangmember met een keihard karakter om het straatleven vol te kunnen houden en een tragisch verleden waarin hij de dood van heel dichtbij had meegemaakt. Hij wilde niet veel van het evangelie weten, maar het jaar erop liet hij zich toch weer zien in de kerk toen het team er weer was. En dit keer gaf hij zijn leven aan Christus. Sindsdien is hij actief betrokken bij de plaatselijke kerk waar hij nu jeugdleider is, en, zoals zijn voorganger me vertelde, “hij heeft nu een karakter zoals Jezus zelf, hij is veranderd van nacht naar dag”.

John introduceert Luis aan Gabriel

Dit jaar was hij deel van het evangelisatieteam, toen we voedsel uitdeelden voor straatmensen. Een jongeman kwam naar voren om met de voorganger te praten en om gebed te vragen. Hij gaf die dag zijn leven aan de Heer. Toen de voorganger hoorde dat deze jongeman een gangmember was, riep hij Luis erbij, om zijn getuigenis te vertellen. In het gesprek bleek dat ze lid waren van twee verschillende gangs die aardsvijanden zijn. Nooit zouden twee bendeleden van deze twee gangs samen praten, normaal gesproken vermoorden ze elkaar. Maar dat leven was verleden tijd, nu zijn Luis en Gabriel beide kinderen van God. Ze omhelsden elkaar, verzoenden zich met elkaar, en bleven nog lange tijd samen kletsen.

Verzoening: Luis en Gabriel

Mag ik dit een wonder noemen? Vergeving, verzoening, karakterveranderingen... je kunt het in ieder geval niet van iets “natuurlijks” spreken lijkt me.

Nog even terug naar de wonderen die met genezing te maken hebben. Jorge spreekt liever niet over wonderen, maar over “zegeningen”. Dan los je direct het probleem op of het iets “natuurlijks” was, of iets “bovennatuurlijks”. Wat maakt het ook uit. Als iemand genezen wordt, prijs God. Als de regen ophoudt net voordat je dramastukje begint, prijs God. Wonderen? Ik denk het wel. Zegeningen? Zeker weten!

Reis naar Texas

2011-05-27T13:03:00.001-05:00

Een presentje voor de beste leerling.

Worship op z'n Texaans: country!

Jessica (geslaagde student), haar zoon Mike (international directeur IBEX) en haar man Jack (leraar).

Wij zijn nu middenin onze reis naar Texas van 19 mei tot 4 juni. We logeren bij onze vriendin Teena. Tot nu toe hebben we geloof ik geen tijd verloren. Donderdagmiddag kwamen we aan in een warm en broeierig Dallas. De volgende dag reden we naar het zuiden, naar San Marcos, waar we ´s middags meehielpen met de voorbereidingen van de diploma-uitreiking de volgde dag. San Marcos heeft de eerste IBEX-locatie in de VS! Het was de eerste groep studenten die... lees verder...
het ASELSI-materiaal gebruikte in het engels. Zaterdag hadden we ´s morgens een mini-conferentie gepland en ´s middags de diploma-uitreiking met genodigden. We presenteerden het werk van ASELSI. Veel studenten hadden geen idee dat ze deel uitmaakten van zo´n grote organisatie. Jorge en Mike McComb waren de sprekers, en ik deed een bijbelquiz met ze, wat wel moeilijk was omdat ik die dag geen stem had. Maar het lukte toch.

´s Middags de diploma-uitreiking dus. Dat is een hele happening hier, inclusief toga´s en baretten. Ik mocht me daar ook in hulden, als deel van de “ASELSI-staf”. De diploma´s werden uitgedeeld, kado´s gegeven, woorden van dank uitgesproken, en daarna taart. Een paar uitspraken van de studenten:

“Ik heb nog nooit zo dicht bij de Heer geleefd als in de afgelopen twee jaren.”

“Elke les waar ik heen ging voelde ik de aanwezigheid van God”.

“De lessen waren zoveel meer dan alleen maar bijbelkennis.”

Lunch op de Riverwalk, San Antonio,
met Kees.

Jorge ontmoette deze dag een voorganger van een locale spaanstalige kerk, en die nodigde Jorge direct uit om de volgende dag te preken in zijn kerk. Dat was niet gepland, maar dat deden we toch (blessed be the flexible....). Daarna reisden we naar San Antonio voor wat toeristische attracties, en om te lunchen met Kees, een basisschoolvriend uit Wijngaarden. Hij woont in San Antonio, maar verhuist deze week met zijn peruaanse vrouw Elisabett naar Peru om daar zendingswerk te gaan doen.

´s Middags reisden we weer richting het noorden, naar Dallas, en onderweg maakten we kennis met de Texaanse hoosbuien die hier geregeld vallen. Regen, hagel, storm, onweer, en als je pech hebt wervelstormen. Dat laatste kwamen we gelukkig niet tegen.

Maandag gingen we naar Christ for the Nations, het bijbelinstituut waar Jorge gestudeerd heeft. We hadden afspraken met verschillende leraren en decanen, die ons op allerlei gebied voorthielpen. Ze konden ons in contact brengen met mensen die ons van pas kunnen komen. Netwerken heet dat. Daarnaast was het een heugelijk terugzien van oude bekenden voor Jorge.

Dinsdagochtend gingen we met Teena mee naar haar vrouwenbijbelstudiegroep, waar we over ons werk in ASELSI vertelden. Ze houden hun bijeenkomsten aan een meer, echt een mooie plek!

Eerste VS-thuisfront meeting.

´s Avonds hadden we de belangrijkste meeting tot nu toe, namelijk met de mensen die waarschijnlijk ons Thuisfront in de VS gaan vormen. Dat team gaat ons in de toekomst helpen met allerlei practische zaken zoals financiën. Deze avond was het weer bar met de wervelstormen, en zelfs het alarm ging af, zodat we eigenlijk in de kelder zouden moeten duiken, maar het bleek mee te vallen en we konden dus gewoon door vergaderen. Maar Jorge´s voorganger, pastor Juan, was er ook, en toen hij thuis kwam, waren er in zijn huis twee dakramen en de ruiten van zijn auto kapotgehageld. De hagelstenen waren ongeveer zo groot als golfballen...

Nou, dat is onze reis tot zover, wordt vervolgd....

for sale

2011-04-25T12:45:00.002-05:00

Bieb-boeken voor de leerlingen

2011-04-11T19:11:00.001-05:00

In de ouderbijeenkomst die we in februari hielden voor de ouders van de (gehandicapte) kinderen die sinds januari in ASELSI op school zitten, legden we uit dat alle kinderen een bibliotheekpasje zouden krijgen, zodat ze boeken kunnen lenen. Onze bibliotheek is grotendeels gevuld met theologieboeken, maar we hebben ook zo´n 180 kinderboeken. ...Lees verder en zie meer fotos....

De meeste ouders hebben zelf nog nooit in hun leven een boek gelezen, laat staan aan hun kinderen voorgelezen. Veel moeders kunnen niet eens lezen, en verstaan amper spaans. We legden hen uit dat ze een boek kunnen “lezen” door simpelweg de plaatjes te bekijken en erover te praten met hun kinderen. Sommige kinderen zijn net aan het leren praten, dus het herhalen van woordjes is al een heel goede oefening.

Het was dus een experiment om te kijken of de ouders überhaupt wel geïnteresseerd zouden zijn. Nou, ze zijn geïnteresseerd, en de kinderen ook, en de rest van de familie ook! We zien de meesten elke week terug in de bieb om twee boeken te ruilen. Sommigen kiezen gewoon de boeken met de mooiste plaatjes, andere ouders zoeken iets speciaals, zoals dierenboeken of bijbelverhalen. We weten dat alle broertjes en zusjes de boekjes ook lezen, en soms zijn zij de enigen in huis die echt lezen kunnen. We hopen dat de boeken een hulp zijn voor de ouders om tijd met hun kind door te brengen, en hen nieuwe woorden of concepten kunnen leren, zij het in het spaans, of in het K´iché.

Tijdens de les zetten we een doos met boeken buiten waar de moeders zitten te wachten, en zij lezen (of bekijken) de boeken tijdens de wachttijd!

Moeders neuzen door de boeken onder schooltijd

Daniel en zijn moeder in de bibliotheek.

Hoezo blij met boeken!!!

Miguel wil helpen de datumstempel te zetten.

Een medische week

2011-04-08T18:51:00.001-05:00

Deze week hadden we vier medische dagen, want er was een team van de medische universiteit in Missouri op bezoek. Drie dagen hielden we spreekuren in kleine dorpjes, en de vierde dag in ASELSI zelf. Hoe gaat dat te werk, zo´n dag naar een dorpje? ...Lees verder...

Als er 5 dokters spreekuur houden, zijn er 5 engels-spaanse vertalers en 5 spaans-k´iché-vertalers nodig. Verder nog minstens 3 mensen die iedereen een nummer geven, inschrijven, en gewicht, bloeddruk en temperatuur opnemen van alle patiënten. Ook zijn er 4 mensen die in de apotheek werken om alle medicijnen aan de juiste patiënt te geven én uit te leggen hoe ze ze moeten innemen. Alsof dat nog niet genoeg is, is er ook nog een aantal teamleden bezig met een kinderprogramma (we gebruikten de plaatselijke school als kliniek, en dus waren alle kinderen vrij), is er een groep die een “werkproject doet”, in dit geval 2 nieuwe WC’s bouwen voor de school, en zijn er 2 of 3 mensen bezig met evangelisatie, pastoraat en gebed voor de patiënten. In totaal waren we denk ik met 50 mensen, de helft uit Missouri en de andere helft van ASELSI. Jorge werkte als vertaler of en het pastoraat, en ik was aan het vertalen. Je kan je voorstellen, dat als er eindelijk eens een dokter in je eigen dorpje komt, dat je goed bij jezelf en bij heel je gezin nagaat of dat er geen pijntjes of klachten zijn, je moet immers van de mogelijkheid gebruik maken! Op één zo´n dag zien we dan ook 80 tot 140 mensen, en ik heb het idee dat dat zo´n beetje heel het dorp is.

Een paar gevallen die we tegenkwamen en die me bij bleven.

Een meisje van 18 jaar dat hoofdpijn en duizeligheid heeft sinds haar moeder anderhalf jaar geleden overleed. Ze blijkt de oudste van 9 (!) kinderen te zijn, en werkt thuis. Tja, ik kan me die hoofdpijn en moeheid wel voorstellen.

Counseling

Een mevrouw die 8 maanden zwanger is van haar 4e kind. Ze vertelde dat ze een maand geleden bijna een miskraam had, ze had namelijk een infectie en in het gezondheidscentrum hadden ze haar een injectie gegeven om die infectie tegen te gaan (ik vermoed antibiotica ofzo, maar zij wist het niet goed), en daarna was ze gaan bloeden. Ze was “vergeten” te zeggen tegen de verpleegster dat ze zwanger was. In het ziekenhuis hebben ze het voor elkaar gekregen dat de baby niet geboren werd. Maar nadat ze dit ons verteld had, vertelde haar schoonzus, die meegekomen was, dat deze dame haar baby eigenlijk niet wilde, en dat ze tijdens heel haar zwangerschap zoveel mogelijk medicijnen had geslikt om een abortus te veroorzaken.

Mensen denken vaak, door gebrek aan anatomische kennis van hun eigen lichaam, dat alle symptomen die ze hebben met elkaar verbonden zijn. Hier zijn twee voorbeelden:

Een meneer die zich 5 jaar geleden een keer in zijn eten verslikt had, heeft sindsdien vaak last van de hik, en sinds 2 weken zorgt die hik ervoor dat hij bloed in zijn ontlasting heeft...

Een mevrouw vertelt dat ze “een bal in haar bovenbeen heeft, en als ze gemeenschap heeft met haar man, gaat die bal naar haar onderbuik en veroorzaakt daar hevige pijnen”. Het echte verhaal: de bal is een simpele onderhuidse vetbult, en verder heeft ze een infectie in haar vrouwelijke delen. Maar, ze is 43, en heeft nooit kinderen gekregen, en ik denk dat ze altijd erg ongerust is geweest daarover, en dus toen ze die vetbult zag groeien, dacht ze dat dat er zeker mee te maken heeft.

Mensen brachten hun hele familie

Verder zagen we heel veel vrouwen met hoofdpijn, maar die amper water drinken op een dag en de hele dag in de zon lopen. Vrouwen met arm- en schouderpijn die dagelijks de handwas doen met een kind op hun rug. En altijd veel kinderen met giardia of wormen in hun darmen.

Een drukke week, maar we hebben er ook van genoten!

Daniel en José

2011-03-03T11:07:00.000-06:00

Dit is een foto en een filmpje (klik op link http://www.youtube.com/watch?v=lApG7CrPXS0 ) van twee van onze kids op school, die ik graag aan jullie wil voorstellen. Het zijn José (rode zakdoek om nek) en Daniel. Beiden zijn 8 jaar.
José is spastisch, door een ziekte ... (lees verder)...
....met hoge koorts toen hij één maand oud was. Hij kan niet lopen of los staan. Hij kan losse woordjes zeggen en is bijna altijd vrolijk. Hij heeft 3 oudere zussen en 2 jongere broertjes. Zijn broertje van 5 doet soms zijn therapie-oefeningen met hem in huis, hij vindt het niet leuk als zijn moeder het doet maar wel als zijn broertje het doet! Gelukkig woont hij in een goed gezin met een zorgzame vader en moeder. Zijn vader is onze automonteur. Ze zijn katoliek, maar ik weet niet of ze trouw naar de mis gaan.
Daniel is een jongetje met de spierziekte van Duchenne. Dat betekent dat er niets mis is met zijn verstand, en de eerste paar jaar van zijn leven waren ook normaal. Maar een paar jaar geleden begonnen zijn spieren af te zwakken, hij heeft een paar maanden op school gezeten maar hij viel telkens op het schoolplein en de leraren zeggen dat ze hem geen speciale aandacht kunnen geven, en dat is te begrijpen, want ze hebben klassen met 40 leerlingen! Hij heeft dus nog geen lezen geleerd maar is ontzettend leergierig en vooral gek op dieren. Hij heeft twee jongere broertjes (waarvan de jongste nog baby is en dus weten ze nog niet of die dezelfde ziekte heeft, het is erfelijk en heeft 50% kans).

De spierziekte van Duchenne is een akelige ziekte waarbij de patienten alleen maar achteruit gaan omdat de spieren aftakelen. Daniel loopt nog wel, maar zal binnen een paar jaar een rolstoel nodig hebben en de meeste Duchenne patienten overlijden tussen hun 20e en 30e omdat uiteindelijk ook de long- en hartspieren te slap worden.

Daniel heeft een goede vader en moeder, althans op de momenten dat de vader niet drinkt. Hij valt zo nu en dan terug op zijn drankverslaving en dat heeft natuurlijk impact op het hele gezin. Maar meestal is hij nuchter en komt hij (in tegenstelling tot veel vaders) elke week mee om Daniel te brengen. Voor zover ik weet doet deze familie niet aan godsdienst, maar zoals alle mensen in Guatemala geloven ze wel in God en we bidden dan ook wekelijks met en voor hen, zoals we doen met alle leerlingen en fysiotherapie-patienten. Bidden jullie mee?

Als je op onderstaande link klikt, zie je een filmpje van deze twee leerlingen. Je kan zien dat Daniel veel geduld heeft met José, die qua verstandsnivo natuurlijk op een heel ander nivo zit. (In totaal hebben we 12 kinderen op school in groepjes van 2 of 3 kinderen).

Jorge aan het woord over Ecuador (3 tot 10 februari)

2011-02-21T17:24:00.001-06:00

Conferentie in Quito

3 februari: we zijn nog maar amper aangeland of we hebben al een bijeenkomst met dr. Givaja, die ons zal helpen om de studies van ASELSI officieel erkend te maken bij de Ecuadoriaanse overheid. Dr Givaja vertelt ons echter dat er veel veranderingen zijn in de wetgevingen en dat alles veel moeilijker lijkt te worden. De regering van Rafael Correa wil alles onder controle houden. Velen zijn bang dat het zelfde zal gebeuren als in Venezuela en Bolivia, waar veel zendelingen het land uit zijn gezet. We hopen echter dat het zover niet komt in Ecuador. ...lees verder...

Preken op de conferentie

4 februari: Vandaag begint de conferentie in Quito. Circa 120 mensen uit allerlei lokaties zijn eropaf gekomen. Mike, Doris, José en ik zijn de sprekers. Behandelde themas zijn: Apostelschap en profetie, profetische lofprijzing, opwekking in de kerk en Zegen en vloek.

De geslaagden in Coca

´s Avonds hielden we een “opwekkingsdienst”, zoals ze het daar noemen, en de Heilige Geest was zeer duidelijk aanwezig. Veel aanwezigen ontvingen de doop in de Heilige Geest. We waren zo onder de indruk van onze God dat we niet op wilden houden met bidden en lofprijzen. Zelfs op de terugweg in de auto baden we nog voor de personen die we op straat zagen. God is trouw en Hij zal zijn Heilige Geest altijd geven aan hen die erom vragen.

"Hermanos" uit Otavalo

Zondag 6 februari. Vandaag is het feest in Coca (in de jungle). 18 studenten ontvangen hun diploma. Interessant is de ecuadoriaanse gewoonte om een diploma-uitreiking altijd te beginnen met het volkslied en met een eed om “waardig voor God en het vaderland te leven en dit diploma te gebruiken om God en Vaderland te dienen”. De leerlingen met de beste cijfers mochten hun getuigenis geven. Ik was onder de indruk van het getuigenis van Lucy. Lucy is Colombiaanse die in Ecuador werkt bij een oliemaatschappij. Ze huurt een kamer bij één van de studenten van IBEX. Omdat deze studente amper kon lezen en schrijven, vroeg ze of Lucy haar wilde helpen met haar huiswerk. Dat deed Lucy graag en de cursussen interesseerden haar zo dat ze na 3 maanden de leraar opbelde en zei: “Ik wil ook graag in IBEX studeren. Ik ben echter geen Christen.” Tegen de gewoonte in werd ze in IBEX toegelaten, en twee maanden later gaf ze haar hart aan de Here Jezus. En nu studeert ze af als één van de beste studenten. “Dankzij ASELSI heb ik een nieuw leven gevonden.”

Bellen met Mariette: ze was stikjaloers toen ik vertelde
dat ik tussen de apen en papegaaien sta.

Er waren ook mensen uit de provincie Loreto. Zij zijn een paar jaar geleden een kleine kerk gestart, maar hebben geen voorganger, alleen een groep leiders. De kerk heeft ongeveer 150 leden en de helft van hen wil de bijbel bestuderen. De leiders vroegen ons om hulp: “We hebben jullie hulp nodig om onze leden toe te rusten, om te weten hoe we een kerk moeten leiden en om meer te leren”. We praatten met hen door over de mogelijkheden en zijn onder de indruk van hun nederigheid en hun bereidheid om koste wat het kost de Bijbel beter te leren begrijpen.

9 februari. Vandaag hebben we in Guayaquil een afspraak met Roberto Facanha, directeur van OM Latijns-Amerika, die Mariette nog kent van haar reis naar Ecuador in 2004. Hij en zijn familie herinnerden haar nog goed. Roberto vertelt dat OM met heel veel kerken werkt in alle uithoeken van Ecuador, en dat OM wel kerken toerust voor evangelisatie en zending, maar geen systematische bijbelcursussen heeft, en dat die wel hard nodig zijn. Ook vertelde hij dat wij als ASELSI niet zomaar bij alle kerken kunnen aankloppen, zeker niet bij de Indiaanse kerken, want die zijn erg gesloten. Maar omdat die kerken wel Roberto en OM kennen, kan hij met ons meegaan, ASELSI voorstellen, en zodoende open deuren voor ons creëren.

Met Roberto en zijn familie.

Dit is nog maar de helft van alles wat we in 7 dagen in Ecuador hebben gedaan, en je kan je dan ook voorstellen dat ik flink moe thuiskwam, maar wel ontzettend voldaan.

Soli Deo Gloria.

De nieuwe school is begonnen!

2011-01-26T14:13:00.000-06:00

Twee weken geleden was voor 12 kinderen tussen de 5 en 20 jaar de eerste schooldag van hun leven. Opgetogen, sommigen met een nieuwe trui, een nieuwe rugzak of hun haar keurig in de gel kwamen ze aan. Geniet van de foto´s van deze geweldige kinderen op http://www.aselsi.wordpress.com/. En als je de geschiedenissen van elk van de kids kent, dan is het nog bijzonderder. Gode zij dank!

Een maand in Nederland deel 2

2011-01-19T18:09:00.001-06:00

Nog een aantal hoogtepunten uit Nederland. We kunnen niet iedereen noemen waar we zijn geweest trouwens.

Veel sneeuw

Na een heerlijke hotelovernachting bij Schiphol zijn we zondag 19 december door de sneeuw naar Amstelveen gereden, om naar Crossroads Church (http://www.xrds.nl/ ) te gaan, zodat...
Jorge eindelijk eens een kerkdienst kon verstaan. Er lag wel 25 cm sneeuw in Amstelveen, en ik heb voor de eerste keer eens lekker met de auto door de sneeuw gegleden. Dat is nogeens wat anders dan onverharde modderwegen.

Die middag zijn we naar Hebron (http://www.hebronline.nl/ ) geweest, om weer veel oude bekenden tegen te komen. Het blijft onze favoriete kerk in Nederland!

15 nationaliteiten tijdens de kerstviering in Hebron

De week voor de kerst hadden we het ietsje rustiger, met maar 1 presentatie, namelijk bij de club “Bij de Bron”. Wel zijn we ook bij het kinderkerstfeest van de basisschool geweest en naar de kerstnachtdienst in de Christusgemeente in Hardinxveld. Tweede kerstdag zijn we in de Noorderkerk (http://www.noorderkerk.org/ ) geweest en hebben over Guatemala verteld op de zondagsschool. ´s Middags gingen we weer naar Hebron om daar het kerstfeest te vieren. Wat geweldig: we hebben met mensen van meer dan 15 verschillende nationaliteiten gesproken, er waren moslims en hindoes in de kerkdienst. De kinderen en tieners namen deel aan het programma. Jorge gaf een korte boodschap over het Licht dat in de wereld kwam. Een maaltijd daarna: echt een feest dus!

Kinderen in Hebron tijdens een kleine musical

Even spaans spreken: er waren 12 latinos (Ecuador, Chile, Colombia...) in Hebron.

27 december gingen we naar een concert van Trinity (http://www.bandtrinity.nl/ ) ! Een geweldige band die in het engels, spaans en nederlands zingt in allerlei muziekstijlen.

Bijna de hele maand werd er in het noorden van Nederland wel geschaatst maar in het zuiden niet. Uiteindelijk hebben we toch nog één keertje geschaatst, op de Gouwzee.

Samen met Peter en Connie Smits waren we uitgenodigd bij een Afghaanse familie in de Spaarndammerbuurt. Qua gastvrijheid hebben wij Nederlanders nog heel wat te leren van onze arabische medeburgers! Een geweldige maaltijd was voorbereid, en het was heel interessant om te horen over het leven in Afghanistan. Jorge: “Ik had nog nooit eerder in mijn leven met een moslim gepraat.”

Overvloedige afghaanse maaltijd

Op de jeugdvereniging in Wijngaarden verzorgden we een avond over het thema “Gods leiding in je leven”. Op Passage (de “plattelandsvrouwendbond”) mochten we over ASELSI vertellen en spulletjes verkopen tijdens de “nieuwjaars-high-tea”. Jorge mocht dus thee drinken met 40 dames, bevoorrecht als hij was! Diezelfde avond alweer tussen de dames: op de vrouwenvereniging vertelden we over de kerkgeschiedenis van Guatemala.

Jorge drinkt thee met 40 dames.

Goede ontmoetingen hadden we met zowel dominee Pieter van de Voorden in Wijngaarden (http://www.hervormdwijngaarden.nl/ ) als dominee Paul Visser van de Noorderkerk.

Erg blij waren we met het feit dat de Kringloopwinkel van Sliedrecht een bedrag van 1750 euro schonk voor de nieuw te beginnen school voor gehandicapte kinderen. Lees hieronder het krantebericht uit Het Kompas:

http://www.hetkompassliedrecht.nl/page/Lokaal/Regionaal-Detail/Kringloop-Sliedrecht-schenkt-1750-euro

10 januari waren we weer in ons eigen huisje in Chichicastenango! Moe maar voldaan, en weer klaar om er lekker tegenaan te gaan in ASELSI in 2011.

Nederlands leren met Joël

Een decembermaand in Nederland (deel 1)

2011-01-08T08:09:00.001-06:00

Een maand vol van ontmoetingen, feesten, presentaties, familie, vrienden, is bijna voorbij.

Op 4 december kwamen we aan, en direct de volgende dag waren we in de Noorderkerk in Amsterdam. Geweldig om iedereen weer te zien. We mochten kort iets in de dienst vertellen en na de dienst tijdens de koffie hadden we de tijd om mensen te spreken. Ook het TFC (Sandra, Daniël en Karin) waren meegekomen.

Basisschool De Zaaier

Dames van kring Noord kopen Guatemalteekse sjaals en kettingen

De daarop volgende week waren we uitgenodigd bij verschillende kringen van de Noorderkerk....
We vonden het erg leuk op de kringen, juist omdat het kleinere groepjes zijn. Ook mochten we een les verzorgen op de basisschool De Zaaier in Wijngaarden (http://www.cbswijngaarden.nl/), over Guatemala. Alle kinderen waren erg enthousiast. Thuis hadden ze allemaal uitgebreid verteld over die “buitenlandse meneer” die op school was geweest, en ook ons verhaal was goed overgekomen, hoorden we later via vele ouders.

Wie is de zwarte Piet?

Jorge heeft voor de eerste keer in zijn leven Sinterklaas meegemaakt! Inclusief gebonk op de ramen, strooigoed dat door een echte zwarte Piet werd gestrooid, een zak met kadootjes, een surprise en gedichten. Onze nichtjes en neefje waren ook dolenthousiast.
We brachten een bezoek aan de stichting Zending en Gemeente (http://www.zendingengemeente.nl/ ) , die sinds een jaar onze financiën verzorgt, en ook verder hun expertise wil aanbieden aan het TFC, de thuisgemeente en aan ons. Vanaf nu zijn we dan ook echt officieel ´aangenomen´ bij deze stichting!

In gesprek met domineen en gemeentelid uit Ens

Helemaal in de Noord-Oostpolder bezochten we Ineke en Erik, die afgelopen voorjaar bij ons hadden gelogeerd. In de kerk in Ens verzorgden we een jeugdbijeenkomst en mochten we folderen en spulletjes verkopen.
Op 14 december bezochten we de stichting Spaanse Evangelische zending (http://www.sez.st/) in Hardinxveld. Zij verzorgen literatuur voor spaanstalige landen, bijvoorbeeld spaanse bijbelcommentaren voor voorgangers. De meneer die ons ontving deed het magazijn open, zette een lege doos klaar en zei: “vul maar op met wat je nodig hebt”. Geweldige boeken van veel bekende reformatorische schrijvers. Jorge: “Ik heb op een katholiek seminarie gestudeerd en op een evangelische bijbelschool, dus juist van de reformatorische doctrine weet ik weinig. Nu kan ik dus weer aan de studie!”

Tienerclub "Bij de Bron" in Wijngaarden

Vele malen deze maand zeiden Jorge en ik het tegen elkaar: “Wat is het Koninkrijk van God toch mooi en veelzijdig!” We kwamen met zoveel mensen in contact, van zulke verschillende achtergronden, en horen van zoveel zendings-, evangelisatie- en kerkenwerk... geweldig!

Behalve alle afspraken en presentaties was er ook tijd voor ontspanning: zeepkettingen maken met (schoon)zussen en moeder, pizza eten bij mijn broer, een hotelovernachting in een sjiek hotel, aangeboden door een vriendin van ons, het kinderkerstfeest van de school van mijn nichtjes, en natuurlijk alle feestdagen.

Sneeuwpret met Arieke en Rozemarijn

Een weekje Mexico

2010-11-14T18:47:00.007-06:00

Zaterdag 6 november was er een lunch georganiseerd voor de leerlingen van ILIO die afstuderen. Direct daarna, om 2 uur, vertrokken Jorge en ik naar Mexico. Jorge moest daar dinsdag tot donderdag lesgeven, maar het is nogal een lange reis en we hebben het met andere dingen gecombineerd.

Zaterdag reden we naar de grens (ca 4 uur), waar we overnachtten. De volgende morgen werden we opgewacht door een broeder van de kerk van Daniel (de coordinator van IBEX-Mexico), en die leidde ons naar Pacayal, waar Jorge zou preken in de kerk. Uit de kerk aten we bij een van de families, waarna we op weg gingen naar Comitán (3 uur), waar Daniel woont. Die avond sliepen we in hun huis, de volgende morgen heb ik nederlandse pannenkoeken voor ze gebakken als ontbijt, en om 10 uur gingen we op weg voor het langste deel van de reis. We reisden naar Villahermosa in de provincie Tabasco, waar we om 7 uur ´s avonds aankwamen. Jorge en ik reden om de beurt. We werden opgewacht door een voorganger die ons uit eten nam naar een tentje waar we echte Mexicaanse Taco´s aten. Ons onderkomen voor de volgende 3 nachten zou een slaapkamer zijn in een huis van zuster Hilda.

De volgende dag was het al dinsdag, en begonnen de klassen. 8 leergierige broeders en zusters zaten al klaar toen we het kerkgebouw binnenkwamen. De twee cursussen die deze week gegeven zouden worden waren over “Het leven van Jezus”, en over “De persoon van de Heilige Geest”. Hoewel ik nog niet eens een zondagsschooldiploma heb, mocht ik ook een deel van de lessen geven.

Dinsdagmiddag gingen we “even” op bezoek in Chichicastle. In Chichicastle is ook een IBEX-extentie, maar momenteel waren er geen lessen. Jorge wilde de voorganger graag ontmoeten en omdat het “dichtbij” was (2.5 uur rijden) deden we dat maar meteen. We reden door een geweldig mooi natuurgebied met heel veel vogels! Toen we aankwamen lag er al een bootje klaar om ons rond te leiden door het dorp. Het is namelijk een soort biesbosch, de mensen leven van de visvangst en er zijn geen wegen in het dorp, men reist per boot. We hebben veel gezien:

zilverreigers, adelaar, gieren, soort waterkipjes, aalscholvers, kwak, steltkluten, papegaaien, kolibries, spechtensoort, grote ijsvogelsoort (belted kingfisher), etc etc (weet de goede namen niet, ik noem waar ze op lijken in t Nederlands). Ook heel veel grote iguanas. Na de boottocht kregen we in het huis van de voorganger gebakken vis en garnalen voorgeschoteld, zo uit de rivier in de pan en op ons bord. Lekker! Ook andere kerkleden waren voor deze gelegenheid aanwezig. Het werd laat, en donker, en dus besloten we pas de volgende ochtend terug te rijden. We sliepen in een warm kamertje met veel muggen en hagedisjes. De zoon die ons zijn bed had afgestaan sliep op de bank samen met de katten.

De volgende ochtend gingen we om 5 uur op pad. Het was nog donker maar de zon kwam snel op, en we genoten wederom van de fantastische omgeving, en zonsopgang. Opletten tijdens het rijden, want kippen en koeien lopen overal op de weg. Twee maanden geleden zijn hier veel overstromingen geweest en de weg is het hoogste deel, dus heeft men nogal wat delen afgeheind waar de koeien de nachten droog kunnen doorbrengen.

Om 8 uur kwamen we aan in Villa Hermosa, dus hadden we nog een uur om te douchen en te ontbijten voordat de lessen begonnen. De enthousiaste leerlingen stelden veel vragen. Het nivo hier is redelijk goed vergeleken met andere IBEX-locaties, dat wil zeggen er was maar één leerling die duidelijk moeite had met lezen en schrijven, de rest blijkt aardig onderwijs gehad te hebben, en men had ook veel bijbelkennis. (By the way, zie foto: een boot achterin de kerk!
Die middag stond er een bezoek aan Paraíso op het programma, (“heel dichtbij, maar 1.5 uur reizen”), maar ondertussen was ik aardig uitgeput dus ik besloot thuis te blijven. Jorge en Daniel gingen op pad naar Paraíso met de mededeling dat ze rond 9 uur wel terug zouden zijn. Ze zouden daar een kerkdienst bijwonen in de gemeente van enkele van de studenten.

Jorge vertelt: “om 17.00 uur kwamen we aan en werden we verwelkomd door pastor Misael. Ze nodigden ons eerst uit om garnalen te eten en daarna preekte ik in de samenkomst. Na de kerk gingen we naar het huis van een presbiteriaanse voorganger die ons had uitgenodigd om te eten. We baden voor zijn dochter die 18 jaar was geworden. Ook baden we voor het dochtertje van een studente van IBEX; die al 4 dagen koorts had. Direct na het gebed leek ze beter te zijn en viel ze voor het eerst in een rustige slaap. Ze sliep de hele nacht door en werd gezond weer wakker, vertelde de moeder. Omdat het laat was, en we de weg terug niet zo goed kenden, bleven we slapen. Ik sliep in een hangmat. De volgende ochtend gingen we vroeg op pad om weer op tijd in Villa Hermosa te zijn voor de lessen.”

Ze kwamen inderdaad op tijd aan, om 8.30. Maar omdat ze nog moesten ontbijten en douchen, besloot ik vast te gaan om precies om 9.00 met de lessen te kunnen beginnen.
Dit was de laatste dag van de lessen, dus om 14.00 stapten we wederom de auto in, deze keer om de terugweg te beginnen. We zetten Daniel af in Tuxtla, en wij gingen op bezoek bij Michiel en Sandra Vastenhout (zendelingen uit Wijngaarden) in Berriozabal, circa 7 km van Tuxtla af. Om 7 uur werden we daar verwelkomd, konden we gezellig nederlands praten en ervaringen uitwisselen. Michiel en Sandra werken op een presbyteriaans seminarie, en trainen dus ook voorgangers, net als in ASELSI. We herkenden over en weer veel van de frustraties en leuke dingen van het werk. We speelden met hun zoontje Jesper, wisselden nederlandse lectuur uit (van Eva tot Donald Duck en van Libelle tot Visie), en bleven bij hun slapen (voor Jorge het 7e bed in 7 dagen) tot zaterdag. Zaterdag zijn we naar de grens gereden (5 uur) en vandaag, zondag, hebben we de laatste 3 uurtjes van de reis afgelegd. Ik geloof dat we bijna 40 uur op de weg hebben gezeten deze week, maar het was echt de moeite waard!

En nu... nog 2.5 weken, dus vast aan de voorbereidingen voor onze reis naar Nederland. Na deze afgelopen week zullen de reisjes binnen Nederland (Wijngaarden-Amsterdam etc) natuurlijk een peulenschil zijn.
Tot gauw!

2010-10-01T15:58:00.006-05:00

Wat doen Mariette en Jorge eigenlijk in Guatemala? Hier een kort berichtje over enige van onze huidige werkzaamheden.

Jorge is afgelopen maand naar Mexico en Ecuador gereisd om daar les te geven. Ik was erg jaloers! Ik ben zes jaar geleden in Ecuador geweest en had wel weer een keer willen gaan. Op de foto zie je studenten uit Ecuador. (Alle indiaanse mannen hebben daar lang haar!)

Maar goed, hier in ASELSI wacht het werk! Ik ben steeds meer betrokken bij het fysiotherapie-programma. Nu Jennifer er niet is, heb ik deze maand haar 5 patienten. Op de foto zie je Evelyn, die laat zien hoe goed ze kleuren kan. Ze is zo spastisch als een deur, maar wil dolgraag naar school. Nou, de hersenen heeft ze wel, maar haar lijf doet niet wat ze wil! Maar er is goed nieuws voor haar en anderen: in januari willen we beginnen met schooldagen voor gehandicapte kinderen. Waarschijnlijk beginnen we met ca 8 kids, en 1 of 2 dagen per week. Jessica uit de VS zal de kar gaan trekken.
Verder geef ik met plezier les aan de bijbelschoolstudenten op de zaterdagen. Ik geef les over hoe je les moet geven. De komende weken zullen de studenten hun examen doen: elke leerling moet 10 minuten lesgeven. Ben benieuwd of ze wat opgestoken hebben.

Oktober wordt iets minder druk, tenminste, Jorge hoeft niet zoveel te reizen. Ondertussen is hij wel bezig om de bouw van de nieuwe kliniek te supervisen. Verder zijn we de diploma-uitreik-feesten aan het voorbereiden voor de afstuderende leerlingen. In November gaat Jorge weer naar Mexico, maar dan mag ik mee! En verder.... over 64 dagen komen we naar Nederland! Tot dan.

Update uit Guatemala!

2010-10-01T15:45:00.003-05:00

Wat doen Mariette en Jorge eigenlijk in Guatemala? Hier een kort berichtje over enige van onze huidige werkzaamheden.

Jorge is afgelopen maand naar Mexico en Ecuador gereisd om daar les te geven. Ik was erg jaloers! Ik ben zes jaar geleden in Ecuador geweest en had wel weer een keer willen gaan.

Maar goed, hier in ASELSI wacht het werk! Ik ben steeds meer betrokken bij het fysiotherapie-programma. Nu Jennifer er niet is, heb ik deze maand haar 5 patienten. Op de foto zie je Evelyn, die laat zien hoe goed ze kleuren kan. Ze is zo spastisch als een deur, maar wil dolgraag naar school. Nou, de hersenen heeft ze wel, maar haar lijf doet niet wat ze wil! Maar er is goed nieuws voor haar en anderen: in januari willen we beginnen met schooldagen voor gehandicapte kinderen. Waarschijnlijk beginnen we met ca 8 kids, en 1 of 2 dagen per week. Jessica uit de VS zal de kar gaan trekken.
Verder geef ik met plezier les aan de bijbelschoolstudenten op de zaterdagen. Ik geef les over hoe je les moet geven. De komende weken zullen de studenten hun examen doen: elke leerling moet 10 minuten lesgeven. Ben benieuwd of ze wat opgestoken hebben.
Oktober wordt iets minder druk, tenminste, Jorge hoeft niet zoveel te reizen. Ondertussen is hij wel bezig om de bouw van de nieuwe kliniek te supervisen. Verder zijn we de diploma-uitreik-feesten aan het voorbereiden voor de afstuderende leerlingen. In November gaat Jorge weer naar Mexico, maar dan mag ik mee! En verder.... over 64 dagen komen we naar Nederland! Tot dan.

genoeg werk te doen

2010-10-01T15:29:00.004-05:00

Dag allemaal,
Een kleine update over ons werk! Jorge is afgelopen maand naar Ecuador en naar Mexico geweest, om daar les te geven. Ik was erg jaloers! Zes jaar geleden was ik in Ecuador en ik zou erg graag weer willen.
Maar goed, ik had genoeg te doen in ASELSI. Het lesgeven aan de bijbelschoolstudenten vind ik erg leuk (ik geef les over hoe je les moet geven), en ook in de fysiotherapie ben ik druk genoeg. Op de foto zie je Evelyn, die laat zien hoe goed ze kleuren kan. Ze is 16 jaar, zo spastisch als een peer, maar wil dolgraag naar school! Slim is ze wel, alleen haar lijf wil niet goed.

Jorge is ondertussen ook nog bezig met het supervisen van de bouw van de nieuwe kliniek. Het eerste deel heeft al een dak, over 3 weken wordt het

tweede deel van dak voorzien en dan is er nog een derde deel over.

Dus al met al veel verschillende werkzaamheden. Oktober is wat rustiger, Jorge hoeft niet zoveel weg. We zullen bezig zijn met het voorbereiden van de diploma uitreikingen van de bijbelschoolstudenten. In November gaat hij weer een week naar Mexico, maar dan mag ik mee!
Een nieuwtje van de fysiotherapie: de bedoeling is dat we vanaf januari een school voor gehandicapte kids beginnen! Om te beginnen waarschijnlijk 1 of 2 dagen per week, met ongeveer 8 kinderen.

Bezoek aan Nederland

2010-09-13T12:36:00.002-05:00

Dag allemaal,
Nog 82 dagen, dan komen we naar Nederland, en wel van 3 december tot 9 januari. Wij willen jullie dan allemaal ontmoeten!!!! Oude vrienden, nieuwe vrienden, familie enzovoort enzovoort. Echt, we hebben veel zin om veel op de koffie te gaan (thee mag ook), want we beseffen dat live contact zoveel leuker is dan emails of Skype-telefoontjes of nieuwsbrieven. Want wat er gebeurt, is dat jullie wel veel van ons weten door de nieuwsbrieven, maar wij weten amper wat er in jullie leven plaatsvindt. En daar zijn we wel degelijk benieuwd naar. Wie is er geboren, getrouwd, overleden (liever niet), en ook vooral: hoe is het met jullie geestelijk leven, wat doet God in Nederland en in jullie kerken en persoonlijke levens. Soms ben ik weleens bang dat ik iedereen in Nederland blijf zien hoe ze 5 jaar geleden waren, maar net zoals voor mij dingen zijn veranderd, is dat bij jullie natuurlijk ook zo.
Behalve koffie/leuten: als er iemand is die een presentatie over het zendingswerk hier in Guatemala wil in een of andere groep, kerk, kring ofzo, dan kan dat ook. Gelukkig zijn we al uitgenodigd op de catechisatiegroepen in Wijngaarden, en ook in de kerkdienst van de Noorderkerk. Mijn broer Daniel is bezig om een engelstalig filmpje van ASELSI van Nederlandse ondertiteling te voorzien. Dat 8/minuten/durend filmpje is een heel goed overzicht van ASELSI.

Nou, hopelijk tot gauw he!
Groetjes, ook van Jorge,
Mariette

Facebook

2010-08-15T12:32:00.000-05:00

We zijn hip, want we hebben tegenwoordig een facebook account, en wel onder de naam Jorge-Mariette Rojas-Koorevaar. Neem een kijkje!

Nog een huisbezoek...

2010-08-15T12:25:00.002-05:00

Vrijdag ging Jorge op een huisbezoek bij een familie.... vader is ooit gestorven door alcoholproblemen, en moeder is pasgeleden gestorven aan kanker. Zeven kinderen bleven achter, van ca 5 tot 17 jaar... Eentje maar kan lezen en schrijven, de rest ging nooit naar school. Ze wonen in een afgelegen plek, de buren wonen verweg. Ze verdienen wat geld met borduren en naaien. Kan je je toch niet voorstellen? We willen ze nog vaker gaan bezoeken en kijken hoe we kunnen helpen.

"huis"-bezoek

2010-07-21T17:57:00.005-05:00

Vorige week waren we in Sacapulas, ca 3 uur hier vandaan, en gingen we op huisbezoek bij Catarina en haar 6 kinderen. Dit wil zeggen dat de plaatselijke kerk dit gezin had uitgekozen als een "behoeftig" gezin, en dus bezochten we hen, met een grote mand met etenswaren t.w.v. 50 euro. Nou, een huis kon je het niet eens noemen,... lees verder... ze woonden vlak langs de rivier, het enige overdekte deel was waar ze sliepen, dat was denk ik ca 3x3 m groot (!!!met 6 kinderen!!!). Verder woonden ze buiten, boven het fornuis hing dan nog wel een golfplaat, maar dat was alles. (je zou kunnen zeggen: de fotos zijn "in" huis gemaakt). Vorige maand met de Agatha-storm was de rivier gestegen tot 2 meter van het slaapdeel vandaan, en had een deel van hun weinige bezittingen weggespoeld. Catarina heeft een man, en hij woont ook daar, maar is een stevige drinker. Vroeger woonden ze in een beter huis, maar hij verkocht dat huis vanwege zijn verslaving. De oudste zoon is 14, zit in de 6e klas basisschool en wil schoolmeester worden. Het viel me op dat hij zo´n duidelijke toekomstdroom heeft. Het enige wat ik kon verzinnen om hem in zijn studies te helpen, is hem de pen en het potlood te geven die ik in mijn tas had zitten. De moeder was erg verbitterd, zeker in het begin. Tijdens het gesprek werd ze wat zachter en aan het einde liet ze toe dat de groep met haar bad. Ondertussen zat ik met dochtertje van 6 (blauw Tshirt) te praten. Ik vroeg of ze Jezus kende, of van Hem gehoord had. Nee, niets van dat alles. Tja, waar begin je dan? Ik vertelde een paar dingen, dat je Hem niet kan zien maar dat Hij wel altijd luistert en je beschermt enzo. Heel de tijd zat ze me aan te kijken alsof ze de woorden uit mijn mond wilde trekken.
Later toen we terug naar ons hotel liepen, zagen we een dronken man op straat liggen te slapen, en de jongen die bij ons was zei: "Kijk, dit is de vader van het gezin"...

Andres, een klein wondertje

2010-07-07T19:00:00.003-05:00

Andres woont in San Antonio en is de jongste in een gezin van 10 kinderen. Drie van zijn oudere broers heb ik de afgelopen jaren lesgegeven. Andres is gehandicapt geboren. ....lees verder.... Toen ik Andres voor het eerst ontmoette, was hij 2 jaar oud, en kon alleen maar op bed liggen, niet zitten, kruipen of lopen. In tegenstelling tot vele andere families hier in Guatemala, schaamt deze familie zich niet voor Andres en zijn moeder Catarina neemt hem overal mee naar toe. Zijn 8 broers en zijn zus houden veel van hem, en spelen veel met hem. Sinds jaren kent men hem hier in ASELSI, want hij is hier vaak in de kliniek geweest en krijgt ook melk van het melkprogramma. In het verleden hebben fysiotherapeuten hem bekeken, maar omdat ze zo verweg wonen, kunnen ze niet naar de therapie komen (een reis van 9 uur heen en 9 uur terug, die circa 24 euro kost is veel). Maar de therapeuten hebben toendertijd wel aan de moeder uitgelegd hoe ze simpele oefeningen thuis kan doen, zodat de verlamde spieren van Andres soepel blijven. Andres is un ruim 6 jaar oud, en is flink vooruit gegaan. Van de week was hij hier in ASELSI, om de melk op te halen. Jennifer, onze fysiotherapeute, wist niet wat ze zag toen ik haar Andrés aanwees, die naast zijn moeder stond… jazeker, stond! De simpele oefeningen van zijn moeder (“ik doe elke avond dit met zijn benen”, zegt ze, wild de beentjes van Andres heen en weer bewegend in een fietsbeweging), en al zijn speelse broers hebben effect gehad. Andrés staat, kan zelf dingen eten, kan zijn T-shirt zelf uittrekken, hij loopt met hulp en zelfs al 2 passen los!
Geweldig he! Het is zowiezo geweldig om soms nog mensen uit San Antonio tegen te komen. Isabela is een oud-leerling van ons die nu getrouwd is en in Chichi woont. Afgelopen maand kwam ze naar de kliniek met een dikke buik: ze is 6 maanden zwanger. Andere oud-leerlingen studeren hier in Chichi en komen soms op bezoek op zondagmiddag.

handen uit de mouwen

2010-06-07T19:10:00.026-05:00

Met een team van 15 mensen hebben we vandaag 3 huizen vol met bagger schoongemaakt. In een dorpje ongeveer 45 minuten hier vandaan waren verschillende huizen die vlak bij de rivier staan, volgestroomd met water en modder omdat de rivier buiten zijn oevers was getreden (bedenk dat we hier in de bergen wonen, en al het water dat op een berghelling valt, zoekt het laagste punt op: de rivier dus) ...lees verder...

Vandaag was de rivier maar 4 meter breed en ca 40 centimeter diep, maar aan de sporen te zien was hij vorige week meer dan 50 meter breed... Het was een hele ervaring voor de amerikanen om letterlijk door rivieren te gaan, maar mijn petje af, er is keihard gewerkt. De mannen werkten in een ander huis, en wij met de meiden in het huis waar de fotos gemaakt zijn. (foto rechts hierboven: de keuken waar nog water in stond.

De eigenaar Pedro (blauwe T-shirt op foto hieronder) woont daar met zijn moeder, vrouw en 3 kinderen, maar ze moesten wegvluchten voor het water. Het water is tot 40 centimeter hoog in zijn huis gekomen, en toen het zakte bleef er zo´n 8 centimeter modder achter. Aan ons de taak dus om hem daarbij te helpen. Hij zei achteraf dat het hem alleen wel 2 weken zou kosten om alles weg te krijgen, en nu is het in één dag gedaan! Dus wij allen aan de slag: blaren op de handen, en morgen gegarandeerd spierpijn in rug en armen. Het deed me een beetje denken aan het koeien mesten, maar dan met bagger, al was de stank niet lieflijker. Eén meisje uit het team was van hollandse afkomst, en Nederlanders weten wel wat je met water doet: grachten en dijken. Dus wij hebben samen een grote greppel gegraven, zodat het water uit de keuken weg kon lopen.

Jorge en ik hebben afgelopen weekend 1 zak rijst (50 kilo), 4 zakken mais, 1 zak bonen, 1 zak suiker en nog andere dingen gekocht (dank aan onze gulle sponsors!!) waarvan we morgen 105 voedselpakketten van zullen maken voor alle families uit 1 dorp. Woensdag delen we die uit met het team.

Quiz... Wat Is Dit?

2010-06-07T16:18:00.004-05:00

UIT DE NIEUWSBRIEF:

Wat is dit en waar wordt het voor gebruikt? Post je antwoord of je speculaties als een reactie op dit bericht.

What is this thing and what is it used for? Enter your answer or thoughts as a reply on this post.

schoonmaak

2010-06-01T15:33:00.004-05:00

Vandaag zijn 8 collegas, waaronder Jorge, aan het modder ruimen in het huis van collega Berta. Haar familie leeft nog, verschillende buren liggen waarschijnlijk onder de modder bedolven.
De aantallen van doden, vermisten en geevacueerden lopen nog steeds op in Guatemala, vandaag wordt er gesproken van 152 doden, 100 vermisten, 124800 geëvacueerden, en verder vele wegen verwoest, en 18 bruggen buiten gebruik, waardoor hulpverlening moeilijk is. Voor wie spaans kunnen lezen of fotos willen zien: de "nos-site" van Guatemala is www.prensalibre.com.
Hieronder fotos van de kerk van Miguel Ángel, waar een modderlawine een muur heeft verwoest. Gemeenteleden proberen de bagger weg te werken.

gevolgen tropische orkaan

2010-05-31T14:14:00.002-05:00

De orkaan waar ik zaterdag over schreef, heeft grotere gevolgen gehad dan we van tevoren zagen aankomen. Zaterdag was Jorge op stap, maar gelukkig was hij voor donker thuis. Hij heeft in de 1-uur reis wel 15 modderverschuivingen gezien (grond die van de berg af komt vallen zegmaar), en moest een tijdje wachten omdat er een boom op de weg gevallen was. Niet vanwege de wind maar vanwege de waterstromen. In een dal waar gewoonlijk een zwembad en een voetbalveld te zien is, zag hij nu alleen nog de bovenlat van het doel, het water stond tot 30 centimeter onder die lat! Men dacht dat de regen tot dinsdag zou aanhouden, maar god-zij-dank (letterlijk!) hield het in de nacht van zaterdag op zondag al op. .....lees verder......
Gisteren (zondag) zagen we op TV de gevolgen in heel het land. In de hoofdstad is een huis van 3 verdiepingen zomaar “door de grond gezakt”, vanwege problemen in de ondergrondse waterafvoer. Wat het in Guate nog moeilijker maakte was dat door de vulkaanas de afvoers verstopten. Verder is er –met name in het zuiden van het land- veel schade door rivieren die buiten hun oevers traden, of op andere plekken ontstonden spontaan rivieren met water en modder.
Langzaam maar zeker komt nu (maandag) de informatie los, over de gevolgen van de tropische storm van afgelopen weekend. Het waaide overigens hier helemaal niet, maar het regende wel. Een groot deel van Guatemala heeft problemen. De scholen zijn een paar dagen dicht, zodat de leraren kunnen helpen met het opmaken van de schade overal. Veel dorpjes zijn onder water komen te staan, soms letterlijk tot aan de lippen. Modderstromen hebben veel huizen, bruggen en wegen kapotgemaakt. Tot nu toe wordt er over ongeveer 80 doden gesproken en 50 vermisten, en heeeeeeeel veel schade.
Jorge en ik hebben geen enkele schade (behalve een paar druppeltejs regen die door het raam naar binnen sijpelde en wormen die onder de deur naar binnen kwamen kruipen omdat ze het te vochtig vonden onder de grond), maar vanmorgen hoorden we dat sommige ASELSIvrienden er minder goed aan toe zijn:
Miguel (voorganger, exleerling en nu coordinator van een bijbelschoollocatie), heeft zaterdag een auto-ongeluk gehad en ligt in het ziekenhuis met beenbreuk, en wonden in gezicht en ribben. De dokters beslissen vandaag of hij een operatie in zijn been nodig heeft.
Het huis van onze collega Bertha is voor de helft ingestort. Gelukkig is de familie veilig, maar enkelen van haar buren zijn wel omgekomen door de modder-lawines.
Het kerkgebouw waar collega en vriend Miguel Angel voorganger is, is deels verwoest door modderstromen, een muur is weggevaagd en de kerk is vol met modder. Verschillende van zijn gemeenteleden zijn hun huizen kwijtgeraakt of hebben nog instortingsgevaar in hun huizen.
Collega Benjamin is een huis aan het bouwen aan de andere kant van Chichi maar dat deel is ook overstroomd.
Onze vrienden Erik en Ineke zouden gisteren terugvliegen naar Nederland, maar omdat het vliegveld nog steeds gesloten is, vliegen ze waarschijnlijk donderdag pas. Ze zitten overigens hoog en droog bij Alberdiena in huis.
De groepen die gisteren en vandaag uit de USA zouden komen, zijn volledig afgelast. Dus onze ASELSIagenda voor deze week is aardig leeg, wat betekent dat we waar mogelijk bovenstaande collegas zullen helpen met de problemen die ze hebben.
Voor veel mensen betekent deze ramp nog meer armoede dan ze al hadden, en maandenlang werk om de huizen schoon te maken en op te bouwen, oogsten opnieuw te zaaien enzovoort.
Overigens schijnt momenteel heerlijk de zon, en merk je hier rond ons huis aan niets dat er zoveel regen is geweest, want omdat we zo hoog op de bergen wonen stroomt alle water snel weg (en dat is uiteraard de reden van de problemen bij lagergelegen dorpjes en huizen zoals de gevallen hierboven).

vulkaanuitbarsting en tropische storm

2010-05-29T14:26:00.002-05:00

Donderdagavond is de Pacaya-vulkaan uitgebarsten, wat tot gevolg heeft tot nu toe 1 dode, 4 vermisten, 40 gewonden en ongeveer 1000 mensen geevacueerd (en velen van hen hebben nu kapotte huizen of mislukte oogsten). Jorge was gisteren in de hoofdstad en daar leek het of het gesneeuwd had, maar dan zwart. Een deken van ca 1 cm vulkaanstof bedekte alle autos en alles. Ook regende het de hele dag, wat van die stof een dikke pulp maakt die moeilijk is schoon te houden. Hier in Chichi merken we niets, alleen dat geplande bezoeken van amerikanen niet door gaan, omdat het vliegveld gesloten is totdat de landingsbanen schoongemakat zijn.
Ondertussen is de eerste tropische storm van het jaar op de Pacific actief, dat betekent dat het hier al sinds gisterochtend onafgebroken regent, en flink koud is. Deze regen gaat nog tot dinsdag duren zeggen ze. Er is een alarm afgegeven voor modderlawines en andere problemen op de wegen. Dit gebeurt hier meerdere keren per jaar, alleen in San Antonio merkten we daar weinig van, daar regende het toch altijd en de weg was altijd slecht.
Maar verder alles goed hier, vandaag hebben we een seminar-dag over het bijbelboek Romanen. De Amerikaanse voorganger die de cursus zou geven is nog steeds ergens onderweg op een of ander vliegveld, dus onze eigen leraren geven de cursus.
De nieuwsbrief is overigens in de maak!

medisch team

2010-05-19T07:44:00.007-05:00

De afgelopen week hadden we een medisch team op bezoek. Mijn werk bestond voornamelijk uit helpen in het laboratorium (urine- en bloedtesten) en het vertalen voor de artsen. De patiënten spreken vaak alleen Quiché, dus we hebben een Quiché-Spaans vertaler en een Spaans-Engelse vertaler nodig voor elke dokter. Je leert er veel van! Ik zal een aantal gevallen beschrijven die we zijn tegengekomen deze week:

Zwangere vrouw 36 kilo
Een 40-jarige vrouw kwam met hoofdpijn- en vermoeidheidsklachten. Ze is 6 maanden zwanger en weegt 36 kilo! Bij het maken van de echo bleek dat de baby gezond en vrolijk rondtrappelt in haar buik, maar zelf is ze zeer ernstig ondervoed. Er is direct een infuus ingebracht en men heeft haar naar het ziekenhuis laten overbrengen. Maar de volgende dag bleek ze alweer naar huis te zijn gestuurd met wat vitamine-injecties ofzo.

Ondervoed kindje
Een jonge vrouw komt met een tweeenhalf jarig meisje bij ons (zie foto). Bij navraag blijkt het volgende: Het meisje weegt minder dan 5 kilo (!!!), de vrouw is haar 17-jarige zus, die zelf ook een dochtertje heeft. De moeder van het meisje heeft een nieuwe baby van 2 maanden, en beide ouders zijn alcoholisten, zodat zuslief het initiatief maar heeft genomen om bij ons te komen, want het ondervoede meisje “heeft veel diarree, en huilt veel”. Dit is een geval voor het melkprogramma. Dus we vertellen de zus dat ze donderdag naar ASELSI moet komen (wij waren die dag op locatie) om in te schrijven voor het melkprogramma. We hadden nog wat boterhammen over van lunch en gaven er eentje aan het kindje, die het met een gretigheid die je je niet kan voorstellen opschrokte. We hebben nog meer eten bij elkaar gezocht en een grote zak met brood meegegeven. We waren bang dat ze donderdag niet op zouden komen dagen vanwege de familie-omstandigheden. Een collega gaf ze geld voor de reis, en drukte haar op het hart om dat geld niet aan de ouders te laten zien, want die zouden het opdrinken. Maar gelukkig waren ze er donderdag! Voor dit meiske kan het melkprogramma weleens levensreddend zijn.

Zwangere tiener
Een meisje van 15 kwam met buikklachten. Ze was al 3 maanden niet ongesteld geweest, maar ze kon absoluut niet zwanger zijn, want ze had geen man en geen vriend. Toch maar een echo gemaakt, om te kijken wat er mis was van binnen, en jahoor, een kerngezonde baby te zien! Na navragen bleek de vader een jongen te zijn die bij hun in huis woont, en haar al sinds jaren misbruikt had.

Vrouw zonder maag
Een oude vrouw had de volgende problemen: “Ik heb geen maag, en ik heb een allergie. Nee, niet op mijn huid, maar binnenin” Carolina en ik hadden de grootste moeite om dit zonder te lachen te vertalen. Hoe kan iemand nou geen maag hebben? Tja, dat had een dokter haar verteld, dat dit haar probleem is…

Meidje met vlekken in gezicht
Een 20-jarig meisje kwam met klachten over vlekken in haar gezicht. Het leken op zogenaamde “zwangerschapsvlekken”, die vrouwen tijdens hun zwangerschap krijgen. Maar ze bleek niet getrouwd te zijn en geen kinderen te hebben. Nou, dat kan, zei de dokter, het kan ook gewoon door hormoonkwesties komen, niks ernstigs, niks aan de hand. Later hoorden we van onze indiaanse helper, dat het voor een meisje als dit wel degelijk ernstig is, want “men” denkt dat het door een zwangerschap komt en dus wordt algemeen aangenomen dat ze al kinderen heeft of op zijn minst sex heeft gehad, en dus zal geen enkele man haar meer willen….

Gewoontes en gebruiken

2010-04-10T21:06:00.003-05:00

Op de maandag voor Pasen stonden we bij het grafje van Esther, een babietje dat maar tweeenhalf uur heeft geleefd. De week voor Pasen hier is de Semana Santa, de Heilige Week. Pasen zelf wordt hier nauwelijks gevierd. Lees verder over de verschillende bijzondere, vreemde of interessante gebruiken rondom deze dagen.

Esther was het dochtertje van de ASELSI-dokter Daniel (USA) en zijn vrouw Aurelia (Mex). Na 6 maanden zwangerschap werd ze geboren, 2 pond zwaar (of licht). Ze ademde niet op eigen kracht. De dokters hebben gedaan wat ze konden, maar haar ouders moesten haar laten gaan. Ze besloten de volgende dag in het ziekenhuis (Aurelia was opgenomen omdat het een keizersnee was) een korte dienst te houden, waarin ze uitspraken dat ze God vertrouwden, zelfs in deze omstandigheden. Daarna werd het kindje officieel begraven. Ook bij het graf sprak Daniel zijn vertrouwen op God uit, en wilde hij dat er lofliederen gezongen werden!!! Wauw. Een bijzonder verschil met in Nederland is dat hier het graf echt gedicht wordt, met iedereen eromheen. Alle dichtbijstaande familie en vrienden gooien eerst een schop zand in het graf, waarna vrijwilligers de scheppen overnemen en het graf volledig dichten. De dood is daardoor duidelijker vind ik, en niet “weggeschoven”. Het is hier overigens niet de gewoonte om vroeggeboren kindertjes een echte begrafenis te geven, dat was in dit geval de wens van de ouders.

De Semana Santa is in de katholieke traditie de belangrijkste week van het jaar, waarin het lijden en sterven van Christus wordt herdacht. In Guatemala is deze goede gewoonte echter zo vol van andere gewoontes, dat je door de poespas zou vergeten waar het echt om draait. In deze week zijn er ontzettend veel processie, waarbij een afbeelding de lijdende Jezus door de straten wordt gedragen. Er wordt van gekleurd zand en bloemen “straatbekleding” gemaakt, waar de mensen uren mee bezig zijn. De processie gaat daar dwars overheen, waarbij het hele kunstwerk wordt vernield.
Dan wordt er in deze week ontzettend veel brood met honing gegeten. Mensen maken het klaar, brengen het naar alle buren en vrienden, en eten het, vooral donderdag en vrijdag. Niemand kan me vertellen wat de betekenis daarvan is. Verder wordt hier in Chichicastenango vrijdagnacht “Judas verbrand”. Stropoppen worden op verschillende plekken opgehangen en door de jeugd in brand gestoken.
De tegenreactie van de evangelische (protestante) kerken, die al die katholieke gewoonten maar afgodenverering vinden, is om dan maar helemaal niets te vieren. Geen diensten op Goede Vrijdag, en op Paaszondag is er de normale kerkdienst, maar over het algemeen preekt de voorganger niet eens over Pasen! Wij zijn dus maar naar de Amerikaanse kerk gegaan, want we wisten dat daar wel een paasdienst was, met lofliederen voor de opgestane en levende Heer. ´s Middags kwamen we bij elkaar met alle zendelingen uit Chichicastenango (meest amerikanen), om samen lunch te houden. Voor de kinderen waren er paaseieren verstopt tussen de struiken… daar komen de amerikaanse gewoonten om de hoek kijken….! Wel bijzonder he, dat elk land zijn eigen gebruiken heeft, waar je nooit over nadenkt totdat je met andere gebruiken in aanraking komt. Het verbreedt wel degelijk je horizon. Wijzelf leven denk ik als een mix tussen Guatemalteeks, Argentijns, Nederlands en Amerikaans. Hopelijk weten we alle goede dingen uit de culturen te halen!

Alle eendjes zwemmen in het water....

2010-03-20T18:36:00.002-05:00

Vorige week liepen we in de drukke toeristische Santanderstraat in Panajachel. Opeens stond ik stil, wat hoorde mijn oor? Hoorde ik het goed? Ik hoorde kinderen zingen: falderalderalderalderalderalderal....! Ik keek rond, waar kwam dat vandaan? Uit de luidsprekers van een van de cafe's. Hoorde ik echt een nederlands kinderliedje? Het liedje was afgelopen, ik hoorde alleen de laatste regel. Lees verder...
Toen begon het volgende liedje: " Roodborstje tikt tegen 't raam, tiktiktik". Daar moest ik het zijne van weten natuurlijk! Ik liep naar binnen, naar de tweede verdieping waar de muziek vandaan kwam. Al snel begreep ik het mysterie. De baas van het café bleek een nederlandse vrouw te hebben, en hun zoontje werd 1 jaar, en moederlief vond dat daar wel een nederlands tintje aan gegeven moest worden. Na een stukje taart zijn we daar weer vertrokken. Kan je je voorstellen hoe verbaasd ik was bij het horen van een nederlands kinderliedje hier in de Santanderstraat in Panajachel? Nederlanders vind je ook overal!!!!

Reacties!!!

2010-03-05T08:21:00.001-06:00

Dag allen, we weten dat er geregeld op de website gekeken wordt, maar we zien zelden reacties. Laat even weten dat je langsgeweest bent!

For the english speakers: sorry that there is no english website yet, enjoy the pictures here and post a note (clic "reacties") to let us know that you´ve been here!

Suiker op de bon

2010-03-05T08:18:00.001-06:00

Eergisteren hoorden we het nieuws dat er een probleem is met de suiker in Guatemala. Alles wordt naar Mexico geëxporteerd omdat daar meer betaald wordt, en zodoende is er niet genoeg suiker in Guatemala en dus mag je maar een pond per persoon kopen. Ik dacht dat het een grapje was, maar dat bleek niet zo te zijn... lees verder...
Gisteren gingen Jorge en Richard (naast ons wonende collega) boodschappen doen. In de supermarkt werd inderdaad de naam van iedereen opgeschreven die een pond suiker kocht. Ze probeerden in de kleinere winkeltjes ook suiker te bemachtigen, maar daar bleken andere regels te gelden. Ze vroegen: "Hebben jullie suiker?" "Nee, het is op", was het antwoord. Vlak na hen kwam een indiaanse vrouw binnen en die vroeg in haar eigen taal of er suiker was, en het antwoord was: "Jahoor, hier heb je een pond". Richard (Guatemalteek maar niet indiaans) werd boos: Dit is discriminatie! Wijzelf blijven er nuchter onder, want we gebruiken alleen suiker in de koffie, en we kunnen ook goed zonder koffie leven (leve de thee!). Volgens de krant zal dit tot december duren... ik ben benieuwd.

Fotos van ons ASELSI werk

2010-02-24T19:50:00.005-06:00

Hier volgt een aantal fotos met bijschriften, als je op een foto klikt, dan wordt hij vergroot.

Het klaslokaal met de eerstejaarsstudenten, die elke
zaterdag van heinde en verre komen om lessen te volgen als: oude testament, bibliologie, grammatica, vier evangeliën, discipeltraining etcetera. Als ik tijd heb, volg ik deze lessen ook.

Dit zijn de geslaagden van de therapiecursus. De langste ben ik uiteraard. In juni wordt het tweede deel van de cursus gegeven door Jennifer, die naast mij staat. Zij is professioneel fysiotherapeute en komt vanaf junie anderhalf jaar hierheen om te helpen!

Jorge helpt met een groep Amerikanen met de bouw van de nieuwe kliniek. Richard staat te luisteren naar de MP3 van Jorge, waarop zijn nederlandse lessen te horen zijn.
Met dit amerikaanse team deden we allerlei activiteiten: voedsel uitdelen aan de daklozen in het stadscentrum, een keuken bouwen voor een arme weduwe, naar het ziekenhuis om te bidden voor de zieken en hen kadootjes te geven... en de laatste dag werden de voetjes van 65 kinderen van het melkprogramma gewassen en van schoenen voorzien! Geweldig om te zien hoe bomen van kerels de kleine teentjes wasten! En dan de gezichtjes van de kinderen als ze de schoenen aan kregen. De moeders wilden het liefst schoenen die twee maten te groot waren, die gaan tenminste lang mee!

Chuck en Bill zijn twee Amerikanen die elk jaar een week komen om te helpen met discipeltrainingen. Zij zijn verbonden met de organisatie High Quest, een deel van de organisatie de Navigators. Op zondag hielden ze een bijeenkomst voor veel kerkleden uit de omgeving, die betrokken zijn bij het programma. Jorge leidde met zijn gitaar de zang, en ik vertaalde de preek van het engels naar het spaans.

Jorge reist veel naar allerlei locaties en komt dan terug met veel verhalen en soms zelfs eten voor Mariette. Mensen vragen altijd wanneer hij zijn vrouw nou eens meeneemt! Hieronder zie je hem lesgeven. Op de andere foto staat hij met een man die de leiding heeft over 365 kerken van een denominatie. Hij heeft die leiderschapspositie "geërfd" van zijn vader maar, zoals hij zelf zegt, hij weet heel weinig van de bijbel, en daarom is hij nu de studie begonnen.

Zo zie je maar dat onze werkzaamheden absoluut niet ééntonig zijn! Als laatste hieronder nog twee schattige foto's van simpelweg mooie kindertjes. Kinderen zijn overal op de wereld mooi en schattig en lief, en hier dus ook.

Nieuwe auto en een nieuw huisje

2010-02-22T19:53:00.000-06:00

Sinds een week hebben we een auto! Een hele grote, want anders komt hij de bergen niet op als Jorge naar afgelegen plaatsen moet reizen. Een Toyota Runner, 4x4, model 1994, voor de kenners. Ik ben er al mee naar Los Encuentros gereden, dat is hier ongeveer 40 minuten vandaan, met heeeeeeeeeel veel bochten, steile hellingen, en scheurende bussen, kortom één van de moeilijkste wegen van Guate denk ik.

We zijn ook weer verhuisd, na 3 maanden in het (te) grote huis te hebben gewoond. Nu hebben we een huurhuisje gevonden dat de helft zo groot en (belangrijker) de helft zo goedkoop is. Een mooi huisje, en we hebben nog steeds 3 slaapkamers, dus geen enkele reden om niet op bezoek te komen! We richten het elke dag een beetje meer in (op de foto is de "tafel" eigenlijk nog een doos).

Zeer afwisselend

2010-01-28T14:29:00.003-06:00

Het is niet te geloven dat het nog maar drie weken geleden is dat we terugkwamen van ons bezoek aan Argentinië. We willen daar nog steeds over schrijven op deze site maar zijn er nog niet aan toe gekomen. Eerst maar over deze afgelopen week, waarin we verder “in” ons werk van Aselsi zijn gekomen.

Jorge is alweer verschillende keren naar allerlei hoeken van het land gereisd, om de studielocaties te bezoeken. Hij komt elke keer thuis met enthousiaste verhalen over de gastvrijheid, het enthousiasme en de leergierigheid van de studenten. Deze studenten zijn voorgangers en andere kerkleiders, jeugdleiders, kringleiders enzovoort. Ze willen allemaal meer van de bijbel leren. Vorige week kwam hij zelfs thuis met een grote kamerplant, en een maaltijd voor Mariëtte, en de gastvrouw had hem op het hart gedrukt dat hij de volgende keer toch echt zijn vrouw moest meenbrengen! Verder is Jorge deel van het muziekteam in ASELSI (zang en gitaar), wat betekent 1x per twee weken gezamelijk oefenen en spelen in de bijeenkomsten die er zijn, zoals dagopeningen op zaterdagen of woensdagen.

Mariëtte is deze week bezig met een intensieve training in de basisbeginselen van fysiotherapie. Ze vertaalt (van engels naar spaans) en volgt op die manier direct de lessen. Er zijn 20 studenten, meest vrouwen, die de cursus volgen. Uit deze studenten zullen één of meerdere vrouwen worden gekozen om in ASELSI te komen werken met de gehandicapte kinderen. Het is een erg leuke cursus, en practijkgericht. Dinsdag hebben we een aantal van de patiëntjes geobserveerd die wekelijks hier op de therapie komen. (Het jongetje op de foto is Josué (6 jaar), toen hij 3 jaar geleden voor het eerst op therapie kwam kon hij zijn hoofd nog niet optillen, nu kan hij aan één hand lopen.)

Vorige week tijdens de kliniekdag heeft Mariëtte bloed geprikt en urine geanalyseerd: zo komt zelfs de HLO-opleiding nog van pas! Ook is ze begonnen met het volgen van de bijbelschool, zolang de werkzaamheden dat tenminste toelaten. Dat betekent elke zaterdag les van 8 tot half 4. Het eerste kwartaal worden de vakken Pentateuch, 4 evangeliën, bijbelkunde, spaanse gramatica en communicatie-technieken gegeven.

We werken gewoonlijk 5 dagen in de week, van dinsdag tot zaterdag. Zondag en maandag zijn onze vrije dagen, maar dat is flexibel, want soms moet Jorge op zondag of maandag op pad of moet Mariëtte op maandag met de groepen werken, dan nemen we een andere dag van die week vrij. Vandaar dat ik (Mariëtte) nu, op mijn vrije donderdag, dit stukje zit te typen.

Begonnen in ASELSI

2010-01-21T18:19:00.001-06:00

We zijn maandag 11 januari begonnen op onze nieuwe werkplek: ASELSI. Het ziet ernaaruit dat onze werkzaamheden aardig afwisselend zullen zijn. Jorge is al twee keer op stap geweest, naar de "bijbelscholen op locatie" (IBEX). Dat zal hij vaak gaan doen: de locaties bezoeken, en wel voor 3 redenen. Ten eerste om les te geven aan de huidige studenten. Ten tweede om contacten te onderhouden met de oud-studenten, en om hen te bemoedigen in hun (kerke-)werk. En ten derde om de voorgangers in die plaatsen te leren kennen om in de toekomst ook met hen te kunnen werken. Gisteren gaf hij les over het Oude Testament, en voelde zich als een vis in het water (zie foto).

Mariette heeft de biliotheek van ASELSI onder haar hoede gekregen, helpt met allerlei hand- en spandiensten en zal vanaf maandag twee weken lang een basiscursus fysiotherapie volgen, en als dat haar bevalt zal ze in de toekomst veel in het therapie-programma gaan helpen. Dit is een programma waarin gehandicapte kinderen komen met hun moeder. Hen worden simpele therapie-oefeningen aangeleerd die de moeder thuis met het kind kan doen om de ontwikkeling te stimuleren.

Verder komt over twee weken het eerste team uit de VS, en zullen we beiden worden ingezet voor het vertalen en andere hulp.

Kerstfeest deel 2

2009-12-05T15:26:00.011-06:00

Het programma bestond uit liederen, een optreden van clowns die op zoek waren naar “het beste kerstkado”, en een optreden van Maricela uit Costa Rica, die met haar poppen (en geweldige buikspreekkwaliteiten) de kerstboodschap ook liet horen.

Na het eerste programma vormden de mensen en kinderen een rij om hun kado in ontvangst te nemen, terwijl de volgende groep naar binnen werd geloodst. Het uitdelen van de kadootjes was fantastisch. Elk kind kreeg een zak met daarin allerlei dingen, zoals een kam, shampoo, tandenborstel, zeep, krijtjes, speelgoed, kleurboek, babykleertjes, spuugdoekje, haarspullejtes, springtouw, auto, het ligt eraan of het een jongen of meisje was en van welke leeftijd (baby, peuter, kleuter, basisschoolleeftijd). Met een grote grijns gingen ze daarna naar huis, trots hun kado in handen houden. Het is voor velen het enige kado dat ze in het jaar krijgen, want veel geld is er niet thuis…

Kerstfeest in ASELSI

2009-12-05T15:14:00.037-06:00

Donderdag 3 december, half zes ´s morgens…
Jorge komt terug van zijn rondje hardlopen en roept me: “Mariette, dit is ongelofelijk, dit moét je zien! Pak je camera en loop naar ASELSI!”
Zodra ik onze deur uitstapte, rook ik rook, en hoorde ik kinderstemmen in de verte. Ik wandelde de 5 minuten naar ASELSI. Maar halverwege zag ik al waar Jorge op doelde: lange rijen moeders en vaders met kinderen, wachtend op het kerstfeest. Op veel plaatsen hadden ze vuren gemaakt om warm te blijven (het was ongeveer 6 oC ´s morgens vroeg) of was men in dekens gewikkeld. Maar ondanks de kou heerste er een feestelijke stemming, in de ogen van de kinderen was verwachting te lezen. De eersten in de rij vertelden me dat ze al ovanaf 1 uur ´s nachts (!!!) te wachten stonden. En dat terwijl iedereen was ingeschreven en het eerste programma pas om 8 uur begon… De uitgenodigden waren alle kinderen die op de één of andere manier met ASELSI te maken hebben, via de fysiotherapie, het melkprogramma of de kliniek, in totaal ruim 2000 kinderen. Klik voor video

Na wat foto´s genomen te hebben, liep ik terug naar huis voor een snel ontbijt, om vervolgens met Jorge richting ASELSI te gaan voor de laatste voorbereidingen van het feest. Mijn taak deze dag was het uitdelen van de kadootjes na de programma´s, terwijl Jorge was ingedeeld bij de groep die nazorg verleende (mensen konden om gebed vragen), en ook zong hij in elk programma (er waren er drie) een lied samen met Carlos

Hier wonen we nu!

2009-12-02T16:57:00.012-06:00

Dit is ons nieuwe huis in Chichicastenango, op 2030 meter hoogte! Ja, het is veel te groot voor ons tweeën, maar het was op dit moment te huur, dus dat is prima. We leven in de keuken en 1 woon- slaapkamer, dus er zijn nog 5 kamers over, die zijn leeg momenteel! Misschien gaan we het wel verhuren aan andere vrijwilligers die hier tijdelijk komen werken in ASELSI.

De keuken is heerlijk luxe, vergeleken met San Antonio. De mensen die hier hebben gewoond hebben heel veel keukengerei achtergelaten, dus dat kwam mooi uit, nu kunnen we lekker veel mensen uitnodigen. Onze mooie grote tafel past prima in de keuken.

In het midden van het huis is een open ruimte. Deze foto is vanaf de eerste verdieping genomen. Om van de ene naar de andere kamer te gaan, moet je dus altijd "buitenlangs", hoewel het wel deels overdekt is, als het regent kan je dus droog blijven. Regenen doet het hier overigens veel minder dan in San Antonio, 6 maanden droogseizoen met zo goed als geen regen! We hebben in deze 20 dagen dan ook bijna alleen maar felblauwe luchten gezien!

Vanuit onze slaap-woonkamer is het uitzicht schitterend: een veld met mooie bloemen, die wel 5 meter hoog zijn! In de zomer schijnen deze bloemen plaats te maken voor mais overigens. De tralies zijn normaal hier, dat hebben alle huizen.

Deze foto is in de eerste dagen genomen want er staat alleen nog maar een bed (Naast het raam met de mooie bloemen!!!). Nu staan er boekenkasten en een tafel en een gitaar etc.

Foto´s laatste dagen in San Antonio

2009-12-02T16:14:00.011-06:00

Hier nog wat foto's van de laatste dagen in San Antonio

(Als je GEEN fotos ziet: Klik hieronder op 'Bekijk het hele bericht' om ze te bekijken!)

Met Gigi en Bella (dochters van de schooldirecteur) tijdens het afscheidsdiner van de derde klas. Allemaal in stropdas, maar vanwege de modder met laarzen aan! Goede combinatie toch?

We hadden de derde klas van vorig jaar (drie jaar lang mijn mentorklas geweest), uitgenodigd om te komen eten en spelletjes te doen, en zo hoorden we van de ervaringen in "de grote stad". Over het algemeen maken ze het goed, hebben goede cijfers en zijn wat kilo´s aangekomen.

De laatste avond in ons huisje: alles was al ingepakt, en omdat het erg koud was, hebben we wat afvalhout opgestookt op de plaats waar de tafel heeft gestaan. Dit was 11 november, want 12 november ´s morgens vroeg zijn we vertrokken, met een auto volgeladen met al onze spullen..... op naar Chichicastenango!

schoolreis

2009-11-25T16:57:00.003-06:00

Met de derde klas gingen we in oktober drie dagen op reis. Wat een belevenis! Velen van hen kennen alleen Uspantán, het dichtstbijzijnde stadje, wat nauwelijks de naam van ´stad´ waard is. Dus in de bus tijdens de reis hoorde ik gesprekken als het volgende:
“Waarom rijden we niet, is de bus soms kapot?” “Nee joh, we staan voor een stoplicht, zie je dat niet?” “Waar dan? En hoe weet de chauffeur dat hij stoppen moet?” “Kijk, het stoplicht is rood, straks springt het op groen, dan mogen we verder rijden.” “Ja! Het is groen! Inderdaad, de chauffeur geeft gas!”
We bezochten een modern westers winkelcentrum, waar alles veel te duur is om er iets te kopen. Geen probleem, er zijn genoeg “gratis attracties”: een roltrap, een lift, een WC met een wasbak waar het water vanzelf begint te stromen als je je handen eronder steekt, en iets wat je handen droogblaast en pompjes met zeep… en ik verbaasde me er nogmaals over wat een verschil in werelden er bestaat…

We bezochten ook Xocomil, een waterpretpark: geweldig! Het heeft een internationale prijs voor de kwaliteit, en dat is ook wel te merken. De leerlingen wisten niet wat ze zagen en meemaakten, maar dapper als ze zijn zijn ze in alle attracties gegaan, zij het met angst in de benen (maar niet alleen zij, ik ook hoor!)(http://www.mayasautenticos.com/irtra_xocomil_and_xetulul.htm)

Puzzel-speurtocht

2009-11-25T14:23:00.004-06:00

Voor de laatste lesdag –voordat de examens begonnen- had ik een grote speurtocht voorbereid. De leerlingen moesten een schat zoeken, en om erachter te komen waar de schat lag, moesten ze puzzels oplossen, opdrachten uitvoeren, vragen beantwoorden, spelletjes doen enzovoort. In de puzzels kwamen vragen voor over alles wat ze dit jaar in alle vakken hadden geleerd, maar ook algemene kennisvragen, waar ze eventueel de bibliotheek voor mochten gebruiken. Zeer actief was iedereen op zoek naar de aanwijzingen! Nog nooit eerder hadden ze iets dergelijks gedaan. Voor mij was het geweldig om het hele spel in elkaar te zetten, want ik ben gek op alles wat op een puzzel lijkt.

De wereldbol erbij voor de aardrijkskundevragen.

Kruiswoordraadsels en speurpuzzels

Een levende toren maken, waarbij niet meer dan 4 voeten de grond mogen raken. Als de toren 10 seconden blijft staan, was er weer een letter verdiend van het woord dat naar de schat leidde.

Uiteindelijk, na meer dan 2 uur, vond de eerste groep de schat, verborgen onder de nieuwe brug van San Antonio.

Bezoek aan Mexico

2009-10-16T09:35:00.005-05:00

Met terugwerkende kracht nog wat berichtjes met fotos....

Vorige maand zijn we op bezoek geweest bij Sandra en Michiel Vastenhout in Mexico. Zij werken daar via de GZB en geven les op een theologisch seminarie. We zijn er 2 dagen geweest, samen met Magui, en het was heel gezellig! We hebben heel veel gekletst, en ervaringen uitgewisseld. Het deel van Mexico waar zij wonen, Chiapas, lijkt ontzettend veel op Guatemala. Het is in het verleden dan ook deel van Guatemala geweest.
Veel nederlandse snufjes in hun huis, zo leuk! Een schilderij van de Wingerse kerk, stripboek van Jan, Jans en de kinderen, muziek van Herman van Veen... echt grappig om dat in Mexico te vinden. En het meest bijzondere: zij hadden een CD van onze eigen trouwdienst! Die hebben ze ons kado gedaan.
Zo zie je maar weer... een Argentijn en een Hollandse die in Guatemala wonen en in Nederland getrouwd zijn, moeten naar Mexico om daar een CD van hun trouwdienst te pakken te krijgen, hihi, grappig he.

sorry, computer kapot

2009-10-02T19:00:00.002-05:00

Jaja, ik weet dat ik vaker moet bloggen maar momenteel heb ik de smoes dat mijn compu het niet doet dus ik heb geen toegang to mijn fotos. Bijvoorbeeld tot de fotos van toen Daniel en Marijke op bezoek waren. Misschien wil Daniel er een paar posten...????

Een kleine anecdote over twee weken geleden:
Ik werd midden in de nacht wakker, omdat ik dacht dat ik de deur hoorde (die zit nooit op slot). Dus ik maakte Jorge wakker: "Jorge, er komt iemand het huis binnen, ik hoor de deur gaan!" Jorge, slaapdronken, wilde niet snel wakker worden maar uiteindelijk ging hij het bed uit om polshoogte te nemen. Maar alle deuren waren dicht, niets te zien, zelfs geen honden buiten, die er gewoonlijk vaak rondlopen.
Toen hij weer terug in bed kwam was hij een beetje kwaad, "Waarom heb je me wakker gemaakt?" "Wat moet ik anders doen als ik denk dat er iemand het huis binnen sluipt midden in de nacht?" "Tja, inderdaad, me wakkermaken", was het antwoord.
Ik bleef volhouden: "Er is echt iets, de kat loopt ook te mauwen, dat doet ie anders nooit." Maar we gingen toch maar slapen.

De volgende morgen zei iemand van het team: "Hebben jullie vannacht ook de aardbeving gevoeld?"
Ahaaa, dat was dus de inbreker!

Tot gauw, Mariette

beestjes bezoek

2009-07-02T18:46:00.003-05:00

Deze week zaten er elke dag wel 50 tot 100 vlindertjes op de vloer van onze veranda. Ik weet niet precies wat ze daar zoeken maar het is erg gezellig.
Verder hadden we ook nog parasolmieren, die de hele sinasappelboom leegvraten en de blaadjes naar hun nest brachten. Dat is minder leuk. Omdat het vakantie was was de landbouwleraar er niet om gif te spuiten zoals normaal.
Wat ook minder is, is dat we muizen hebben in huis. Ze hebben al aardig wat kleren kapot gevreten!
Aan de leerlingen hebben we gevraagd of er niet iemand een kat heeft die we kunnen gebruiken voor een paar dagen. Ik had nooit kunnen denken dat ik ooit in mijn leven zou vragen of ik een kat kon lenen! Nu begrijp ik eindelijk Leonard Tynn... (voor de Adrian Plass lezers...)

broodbakles

2009-06-24T15:53:00.002-05:00

Deze week werden in de keuken van de school bak-lessen gehouden voor de vrouwen van het dorp. Verschillende recepten van brood en cakes hebben ze geleerd. En het mooiste was: elke dag moest ik proeven vonden ze! Nou dat vond ik geen probleem hoor... elke dag hadden we genoeg brood op de plank dus, letterlijk...

school dicht vanwege griep

2009-06-17T14:01:00.002-05:00

Donderdag stond er een bericht in de Guatemalteekse kranten dat vanaf maandag (gisteren) de scholen verplicht gesloten moeten zijn vanwege de griepepidemie. 1 juli worden de lessen pas weer hervat. Hier in Guatemala besluit elk ministerie welke maatregelen het neemt. Het ministerie van onderwijs heeft dus hiervoor gekozen. Het rare is dat de rest van het publieke leven gewoon doorgaat, zondag was er zelfs een voetbalwedstrijd met 45,000 toeschouwers in de hoofdstad! Dus een beetje vreemd. Overigens maakt verder niemand zich druk om de griep. De leerlingen zijn blij met een extra vakantie, de leraren reisden naar hun huizen, de leerlingen die in de stad studeren zijn teruggekomen naar het dorp. Onze bibliotheek is wel open, zodat zowel leerlingen als oud-leerlingen hun huiswerk daar kunnen maken, want de regering heeft wel gezegd dat alle scholen werk moeten meegeven aan de leerlingen zodat de tijd niet verloren is.
Tot nu toe zijn er in Guatemala 120 griepgevallen bekend.

team uit de VS

2009-06-05T12:53:00.002-05:00

Deze week hadden we een team van 9 mensen over uit de VS. Ze kwamen helpen met de bouw van de nieuwe aula. Wauw, wat een werkpaarden. De jongste was 12 en de oudste 65, en allemaal hielpen ze mee met graven, betonijzers buigen, enzovoort.
Twee keer kwamen ze bij ons thuis eten voor lunch, ze zijn erg geinteresseerd in het werk en vooral in het teamleven. Het was goed om met ze te praten, want een aantal van hen heeft veel ervaring in teams.
Vandaag zijn de meesten weer weggevlogen, alleen een paar blijven nog een paar dagen extra.

nieuwe trainingsbroeken

2009-05-30T12:58:00.003-05:00

Voor de meiden van de school hebben we nieuwe trainingsbroeken aangeschaft. Zij sporten namelijk altijd in hun traditionele kleren want ze hebben niet anders. Nu kunnen ze zich wat vrijer bewegen tijdens de sportevenementen zoals basketbal.

Jeugdplezier

2009-05-01T17:32:00.002-05:00

Deze foto is genomen op 19 april, toen de zendingsorganisatie AGAPE in het dorp op bezoek was om bijbelstudies te geven. Met de jeugd deden ze dat op een erg leuke manier, met allerlei spellen enzo. De kerkjeugd (wat grotendeels leerlingen van ons zijn) had het erg naar hun zin.

De zegen van geven en helpen

2009-05-01T17:28:00.002-05:00

Vorige week waren wij op een kerkleidersconferentie in het bijbelinstituut Aselsi in Chichicastenango. Het was heel gaaf om ruim 400 kerkleiders uit de armste delen van Guatemala samen te zien komen en enthousiast nieuwe dingen te leren van de sprekers. De laatste dag werd er een collecte gehouden. Dat wordt hier gedaan door een grote mand voor in de zaal te zetten, waar iedereen naar toe kan lopen om zijn geld in te doen. Daarna kwam de pianist-zanger op het podium, maar hij zei, met tranen in zijn ogen: “Ik zag zojuist al die mensen naar voren komen, en onder hen was een klein oud weduwvrouwtje, dat ook wat muntjes in de mand deed. En ik dacht bij mezelf: Hoevelen van ons geven alleen vanuit onze overvloed? Dit vrouwtje woont hier op het terrein van Aselsi, en heeft helemaal niets. En toch komt ze naar voren: dat is pas echt een offer.” Net als in de bijbel in Jezus’ tijd, het penninkske der weduwe.
Ik had die vrouwtjes de dag ervoor al gezien, en ze zijn inderdaad klein, en oud. Ik had genoten om te zien hoe ze meezongen en klapten, zij het volledig uit de maat. Beiden komen ongeveer tot mijn heup, en hebben een schitterend gerimpeld gezicht en grijs haar. Helaas heb ik geen foto van ze.
Later vertelde iemand ons de geschiedenis van deze dametjes. Ze zijn 92 en 84 jaar oud, en woonden in een dorpje aan de rand van Chichicastenango. Miguel, één van de medewerkers van Aselsi, kreeg er weet van dat deze vrouwtjes slecht behandeld werden en niemand hadden om voor ze te zorgen. Dus Miguel nam ze bij hem in huis. Toen de directeur van Aselsi dit hoorde, besloot hij een eenvoudig huisje te laten bouwen op het Aselsiterrein, waar de twee kunnen wonen. En daar wonen ze dus inderdaad, rustig en gelukkig. En iedereen is blij met ze want ze zijn zo “kinderlijk vriendelijk!” Toen ik wegging groette ik ze in de Quiché-taal, omdat ik in San Antonio gewend ben dat de oudere vrouwen geen Spaans kennen. Tot mijn grote verbazing groetten ze me terug met: “Bye bye”!!!

Fotos van de VS

2009-05-01T17:02:00.004-05:00

Ik heb niet veel fotos gemaakt in de VS, maar hier zijn er twee. De ene is met Teena, de vrouw waar we bij logeerden, in het huis van haar buren. De andere zijn Jorge en ik voor het kerkgebouw van Gateway. Het is jammergenoeg een beetje te donker voor een mooie foto. De laatste: gratis kapper. Teena is kapper en bood me aan om mijn haar te doen. Tuurlijk dus, waarom niet.

In de USA

2009-04-07T12:08:00.002-05:00

Momenteel zijn wij in de USA in Dallas, Texas, om Jorges kerk Gateway te bezoeken. Het is een grote megakerk (www.gatewaypeople.com) waar ik via hem al veel over gehoord had maar nu met mijn eigen ogen kan zien. I like it. We bezoeken bijbelstudiegroepen en verschillende vrienden van Jorge. We logeren bij Teena, bij de familie waar Jorge 2 jaar heeft gewoond toen hij hier studeerde.
Binnenkort zal ik wat fotos hier op de site zetten.

huisdier?

2009-03-18T18:35:00.003-05:00

Soms komen we weleens interessante dingen tegen, die me eraan herinneren dat ik in de jungle woon...

nieuwsbrief is uit

2009-03-12T19:01:00.002-05:00

Hebben jullie de nieuwsbrief gelezen? Als je denkt: wat een mooie nieuwsbrief, dan moet je wel weten: dat is niet mijn werk hoor. Dat doet mijn broer Daniel, mijn "PR-man". Hij gaf me ook op mijn kop dat ik meer in mijn weblog moet schrijven. Bij deze dan maar.
Vandaag begonnen de examens. Vanaf volgende week heb ik minder lessen, maar zal ik Manuel gaan coachen. Manuel zat in de derde klas toen ik hier voor het eerst kwam, en nu is hij klaar met de bovenbouw en gaat wiskunde geven in de 2e en derde klas. Ik hou alleen de eerste klassen, en ga wiskunde en biologie geven in de bovenbouw. Leuk! Weer een keertje biologie! Blijft toch leuk. Helaas zit er in de bovenbouwstof weinig menselijk lichaam.... dat blijft toch het mooist om te doen.

Het allerbeste daar, en laat eens een berichtje achter, of mail me op mariette_koor@hotmail.com

een eigen huis, een plek onder de zon...

2009-03-11T11:57:00.004-05:00

Vanaf 14 februari wonen Jorge en ik in ons eigen huisje, en niet meer met de rest van de leraren samen. Zooooooooooooooooooo heerlijk! Het voelt echt als een plek van rust ofzo. Zelfs als we maar een half uur pauze hebben, ga ik of gaat Jorge weleens even naar het huis (is op het schoolterrein, tussen de sinasappel- en maisplanten), even lekker relaxen. Heerlijk! De timmerman komt ongeveer 1 dag per week, om meubels te maken. De keukentafel (staat nog niet op de fotos) en het bed zijn al af, en we hebben aardig wat boekenplanken aan de muur, dus we leven niet meer uit koffers.
Vorige week had ik pas tijd om alles uit de koffers te pakken: we hebben meer spullen dan we dachten, nu we alles samengevoegd hebben. Dingen als zeep of tandpasta kwamen uit alle hoeken tevoorschijn. Onze ´uitzet´ komt deels uit Argentinie, deels uit NEderland, uit de VS en uit Guatemala.

veel werk te doen

2009-03-11T11:50:00.004-05:00

Dag allen.
De laatste 2 maanden is er veel werk verricht in de school. Er is een groot gebouw gebouwd waarin 1000 legkippen gaan leven en 'werken'. Ook zijn we begonnen met een bovenbouw, wat voor veel werk zorgt maar ook voor extra leraren, want de staat betaalt een aantal salarissen en Greg heeft 3 extra oud-leerlingen aangenomen. Het idee is dat Jorge en ik ze gaan 'coachen', zodat ze goede wiskunde- en spaanse leraren worden. Wij krijgen dus minder lesuren met de leerlingen maar meer tijd voor coaching van de jonge onervaren leraren. Interessant.
Morgen beginnen de examens van het eerste kwartaal. Vooral de eersteklassers zijn zenuwachtig, hihi. Ze weten namelijk de consequenties van één of meer onvoldoendes: elke dag verplicht bijles in de ochtend van 6.15 tot 7.15 uur!! En dat 2 maanden lang. Je snapt dat die bijlessen niet geliefd zijn...

29 december: bruiloft in ijzig Nederland

2009-01-23T08:37:00.004-06:00

Dag allemaal,
Alweer 4 weken geleden, de bruiloft in ijzig Nederland. Maar het was een fantastische, hartverWARMende dag, en geweldig zovelen van jullie daar te zien! Hier zijn wat fotos, met dank aan Monica die de jurk heeft gemaakt en Petra die de fotos heeft gemaakt.

Brrr, het was zo eng: stel je voor dat we erdoor zakken met deze kleren!!!

29 december: Bruiloft in Nederland

2009-01-23T08:25:00.004-06:00

De kerkdienst:

De receptie:

's Avonds pannenkoeken eten:

16 december: de bruiloft in Argentinië

2009-01-02T15:38:00.005-06:00

Een stralende dag, met 32 graden en zon. 's morgens werden we om 10 uur op het gemeentehuis verwacht, samen met de getuigen: Jorges ouders. Daar waren we snel weer klaar: een kwartier later stonden we weer buiten, getrouwd en wel. Toen richting de feestzaal, waar de rest van de familie al uren in de weer was om alles te versieren en klaar te maken voor de lunch en het feest. We aten kip van de grill, met koude salades. Bij de zaal was een pleintje met picknicktafels in de schaduw van de bomen, dus na de lunch verhuisde iedereen al snel naar buiten, waar de rest van het feest gehouden werd. Het was een heel gezellige dag, iedereen was blij, er is gezongen, muziek gemaakt en gedanst. Aan het einde van het feest werd er met zijn allen getoost met een soort appelcider, en daarna werd DE taart aangesneden.

In het stadhuis bij de ambtenaar van de burgerlijke stand.

Aan tafel met Jorges ouders.
Met al Jorges broers en zussen bij de taart.

nog meer fotos van de schoonfamilie

2008-12-20T08:15:00.002-06:00

Bij Jorges ouders is er altijd wel aanloop want alle kinderen en kleinkinderen wonen dichtbij.

Gezellig kletsen aan de keukentafel tijdens het mate-drinken. Op deze foto zwager Javier en zussen Kelly en Claudia.
Vader Rojas.

De 16 nichtjes en neefjes vermaken zich altijd, zeker als er een voetbal in de buurt is.

2008-12-20T07:59:00.002-06:00

18 november kwamen we aan in Argentinië. In het huis van Jorges ouders waren al zijn broers en zussen en nichtjes en neefjes verzameld voor een welkomsmaaltijd. Een gejuich steeg op toen we aankwamen. Het is een gezellige familie. De eerste week deden we niet veel meer dan bijslapen en dingen regelen voor het trouwen. Mijn geboorteakte moest worden vertaald en gelegaliseerd, we zijn bij het gemeentehuis langsgeweest, en ook bij Jorges nicht Monica, die mijn trouwjurk gaat maken. Verder hebben we ringen gekocht, en een pak voor Jorge. Daarnaast bezoeken we zijn vrienden en familie en drinken mate (een soort thee die je drinkt met een rietje, met alle mensen om de beurt uit dezelfde beker). Omdat er zoveel familieleden zijn, is er altijd wel een reden tot feest: onze aankost, verjaardagen, eerste communie, enzovoort. En als er geen reden tot feest is, “dan komen we alsnog bijelkaar en vieren we dat we bij elkaar zijn”, aldus zijn zus Kelly.
Op de fotos zie je een deel van zijn familie.

Nichtje Daniela, die die dag haar eerste communie deed.

Het jongste nichtje Valeria

Jorges moeder en nichtje Lourdes

Jorge met nichtje Malena

Het huis is af!

2008-12-20T07:56:00.001-06:00

...bijna dan...

16 november, de dag dat we uit het dorp vertrokken, zag het er zo uit. Mooi he! Het was een hectische maand, maar het resultaat mag er toch wel wezen.

heel veel om te vertellen...

2008-12-20T07:48:00.001-06:00

Dag allemaal,
Al een lange tijd niet meer geschreven op deze site… maar er is veel gebeurd. De laatste fotos zijn van de voorbereidingen van de bouw van het huis… nu is het huis al helemaal af, en ben ik in Argentinie geweest, ben daar getrouwd en ben nu weer in Nederland.
Jorge heeft het klaargespeeld om in 1 maand zo´n beetje het hele huis klaar te hebben, inclusief dak en betonnen vloer. Gelukkig hadden we geregeld hulp van mensen uit het dorp, meestal kwamen er één of twee mensen helpen, en sommige dagen zelfs 6 of meer! Ikzelfs was druk met dingen van school. Er waren lessen voor de zesdeklassers die volgend jaar bij ons op school komen, en verder was er genoeg te doen in de voorbereidingen voor het volgende schooljaar. Ook heb ik de bibliotheek verder georganiseerd: we zijn nog steeds bezig met het coderen van alle boeken met gekleurde stickers. In mijn vrije uurtjes heb ik meegeholpen met voegen dichtmaken met Jorge. Zo leer je nogeens wat.
Hier wat fotos van de bouw.

Huis-bouw-voorbereidingen

2008-10-21T16:11:00.004-05:00

Dag allemaal,

De voorbereidingen voor het bouwen van het huis zijn in volle gang. Nu de lessen zijn afgelopen, is Jorge full time bezig, met ijzer buigen, deuren timmeren, etcetera. Op de fotos zie je: leerlingen die zakken zand aandragen, paarden met planken op hun rug (uit de bergen, net gezaagd), Jorge aan het planken sjouwen, leerlingen die het terrein aan het schoonmaken zijn waar het huis terecht komt, en Jorge en ik (!!!) aan het betonijzer vouwen. Alles gaat hier met de hand...
Momenteel ligt het een beetje stil vanwege extreme regenval. Binnenkort komt er hulp: elke familie van het dorp is verplicht om 1 dag een persoon te sturen om te helpen. Er zijn 200 families. Het huis is namelijk niet van ons, maar van de school, en de school is van de gemeenschap.

Gewoon gezellig onder elkaar in NL

2008-09-20T11:38:00.002-05:00

De meeste tijd in Nederland waren we 'gewoon met familie', genietend van elkaar. Sjoelen op zondagmiddag, lang aan het ontbijt zitten, en aan de koffietafel, spelen met mijn nichtjes Arieke en Rozemarijn, een dagje met ma en oma met de waterbus naar Rotterdam, enzovoort. Uiteraard moest er soms gewerkt worden, dus we hebben de machete geintroduceerd! Je ziet dat ma er nog wel een beetje bang voor is...

Mooi Nederland

2008-09-16T11:42:00.002-05:00

Een dag zijn we met Arjan en Anja naar de duinen bij Wassenaar geweest, lekker gewandeld en in zee gezwommen. We hebben Jorge verteld dat deze duintjes zo ongeveer de hoogste 'bergen' van Nederland zijn!
De zee was wel heel koud, brrr, Belize was warmer vorige week!

In Nederland geweest

2008-09-16T11:37:00.003-05:00

Alweer lang geleden dat ik geblogd heb! Ondertussen zijn we 3 weken, van 18 augustus tot 8 september, in Nederland geweest, en hebben we dus velen van jullie in levende lijve gezien. Het was een goede tijd in Nederland. Hier een kleine impressie:

De eerste dag werd direct Joel geboren, zoon van mijn zus Sandra en Jeroen. Een neefje erbij dus. Hij was heel klein, maar groeit goed.

Wat we het meest gedaan hebben, is uiteraard tijd doorgebracht met familie, zodat Jorge mijn familie kan leren kennen en de familie hem kaon 'keuren'.

Reacties

2008-08-06T10:05:00.002-05:00

Dag allemaal,

We zitten momenteel middenin de derde examenweek. Dat betekent dat al driekwart van het jaar voorbij is! En ook: over twee weken ben ik in Nederland! Time flies.

Als je deze website bekijkt, laat dan eens een reactie achter op een bericht... Het is heel simpel: klik op "reacties", en het spreekt vanzelf.

Tot gauw,
Mariette

Foto's van de kids in de kerk

2008-07-27T16:03:00.004-05:00

Ze vermenigvuldigen zich: de eerste keer waren er 3 kinderen die kleurden, de volgende keer 6, en vrijdag waren er 12! Ik had maar 10 kleurplaten geprint. Een meisje zei dat ik de volgende keer er maar 20 mee moest nemen. Ze is blijkbaar van plan om al haar vriendinnen uit te nodigen! Hier showen de kids de kleurplaat van de kleine Samuel in de tempel. Ook de ouders zijn erg enthousiast: alle kleurplaten worden aan de muur gehangen!
Het kleine meisje in het midden is mijn favoriet: ze heet Catarina, is 7 jaar en doof. Ze praat dus ook niet en is nooit naar school geweest, maar slim genoeg om mij te kunnen vertellen wat ze wil.

Bijbelstudie op school

2008-07-21T12:28:00.005-05:00

Elke week komen drie tot zes leerlingen uit de derde klas op hun vrije middag naar school om "het karakter van Jezus" te bestuderen mbv de bijbel. Dit naar aanleiding van een van onze waarden, karakter, dat we met de hele school momenteel behandelen, aan de hand van bekende personen. Zo worden ook Aristoteles en Moeder Teresa bestudeerd, tijdens de mentorlessen. Maar deze jongens wilden meer: dus smiddags komen ze terug. Bijbelstudie!

Bijbelstudie in de kerk

2008-07-21T12:16:00.002-05:00

Jorge geeft bijbelstudies in de plaatselijke "kerk". Op de fotos zie je hem bezig, en ook geeft hij op de foto een bijbel aan de kerkleiders. Die bijbel was door zijn thuisgemeente in de VS aan ons gegeven.
Sinds 2 weken ga ik met hem mee naar deze bijeenkomsten, en ik heb verschillende bijbelverhalen verteld, oa over Ruth en over Hannah, de moeder van Samuel. Op de foto zie je alleen mannen, maar er zijn ook vrouwen en kinderen, dus ik bracht kleurplaten voor de kinderen mee. Ze vinden het schitterend! Sommigen zijn nooit naar school geweest, maar met kleuren kunnen ze best uit de voeten! Heb helaas (nog) geen fotos van ze.

Vakantie in Belize

2008-07-12T17:08:00.003-05:00

Twee weken geleden moesten Jorge en ik het land uit, vanwege ons visa (dat moeten we elk half jaar). Nou, als het dan echt moet, dan gaan we maar he... Nee hoor, geintje, het was heerlijk. Belize ligt aan de Caribische Zee, en we gingen naar een klein eilandje (als ik zeg klein, dan bedoel ik klein: in 7 minuten kon je het rondlopen, ca 2 hectare). Heerlijk snorkelen, tussen de koraalriffen en de kleurige vissen! De foto's spreken voor zich. De veranda van het huisje hing letterlijk over de zee heen! Dus hup vanaf het balkonnetje het water in.

Triest verhaal

2008-07-12T17:05:00.002-05:00

Een paar weken geleden was er grote consternatie in het dorp.
Het gebeurde bij Sabina in de keuken. Sabina is de vrouw met diabetes, die ik 2 jaar geleden heb leren spuiten en prikken enzo.
Drie weken geleden kwam er een vrouw haar keuken binnenlopen. Een vrouw hier uit het dorp, eenzaam en alleen ,haar kinderen wonen 4 uur lopen hier vandaan. Ze kwam binnenlopen, verward en dronken, en ze had een fles met likeur in haar hand waarvan ze dronk. Ze ging aan tafel zitten en viel daar als een blok in slaap. Sabina ging dus maar gewoon verder met naaien, waar ze mee bezig was, en andere werkzaamheden. Na een paar uur kreeg ze twijfels: slaapt deze dame gewoon, of is het iets ernstigers? Een paar andere dames erbij geroepen. “Misschien is ze wel dood”. Maar ze durfden haar niet aan te raken om te checken. De EHBOer erbij geroepen, en ja hoor, die verklaarde haar dood. De burgemeester kwam erbij, en zei dat de vrouw niet mocht worden aangeraakt of verplaatst, totdat er politie of een rechter ofzo zou komen. Sabines man, Juan, ging op weg om de familie van de vrouw te waarschuwen, die kwamen de volgende morgen. De vrouw moest blijven zitten waar ze zat, de hele nacht, totdat de volgende ochtend de politie kwam. Die ondervroeg Sabina “Heb je haar iets te drinken of eten gegeven, wat is er precies gebeurd etc” . Pas daarna werd de vrouw weggehaald en klaargemaakt voor de begrafenis.
Zondag ging ik bij Sabina langs met Jorge, en ze vertelde ons dat haar dochter Maria sindsdien niet de keuken meer in durft te gaan. En ook zijzelf wil niet naar binnen, dus hebben ze een tijdelijke keuken naast het huis gemaakt. (de keuken en het slaapgedeelte zijn 2 verschillende gebouwtjes). Sabina zelf was supermager, ik schrok ervan, en ze zegt dat haar suikerspiegel erg hoog is. Dat bleek ook wel, het was gisteren 419, terwijl het tussen 90 en 150 moet zijn (is andere meetmanier dan in Nederland). Ze zegt weinig te eten, vandaar dat ze afvalt.
Gisteren gingen we weer langs bij hun, en tot mijn verbazing was de hele keuken afgebroken en 5 meter verder weer geplaatst! Dat gaat snel met de houten huizen hier. Blijkbaar dacht men “als de geest niet de keuken uit wil, dan verplaatsen we de keuken toch gewoon?
Volgende week is er een medisch team uit de VS in Uspantan, Sabina is van plan daarheen t gaan.

Mijn vriendje

2008-06-10T13:27:00.003-05:00

Zoals jullie in de nieuwsbrief hebben kunnen lezen: voor het eerst in mijn leven heb ik een vriend! En ik hoop dat het ook de laatste is in mijn leven...
Hier is een foto van hem, tussen de varkentjes van onze buren. Hij heet Jorge en komt uit Argentinie, net als prinses Maxima.

Foto

2008-06-10T13:22:00.002-05:00

Zou het waar zijn dat ik hier een foto kan plaatsen? Laat ik het eens proberen. Ja hoor, het lukt. Dit zijn mijn leerlingen, aan het werk tijdens de wiskundeles.

Het werkt

2008-05-27T10:51:00.001-05:00

Het blijkt dus te werken!
Leuk, ik ga even spelen.

Uitproberen

2008-05-27T10:36:00.001-05:00

Hoi Daan,
Eens kijken hoe dit werkt. Volgens mij komt dit bericht nu op de blog te staan. Ik snap alleen nog niet hoe het zit: alleen ik kan toch berichten erop zetten? Of is er ook een gastenboek achtig iets?

Nieuwe blog gestart

2008-05-19T02:44:00.000-05:00

Bij deze is mijn nieuwe blog gestart, van harte welkom!

Ik hoop dat je met veel plezier mijn belevenissen volgt.
Groetjes, Mariette