Kerstfeest in ASELSI

Donderdag 3 december, half zes ´s morgens…
Jorge komt terug van zijn rondje hardlopen en roept me: “Mariette, dit is ongelofelijk, dit moét je zien! Pak je camera en loop naar ASELSI!”
Zodra ik onze deur uitstapte, rook ik rook, en hoorde ik kinderstemmen in de verte. Ik wandelde de 5 minuten naar ASELSI. Maar halverwege zag ik al waar Jorge op doelde: lange rijen moeders en vaders met kinderen, wachtend op het kerstfeest. Op veel plaatsen hadden ze vuren gemaakt om warm te blijven (het was ongeveer 6 oC ´s morgens vroeg) of was men in dekens gewikkeld. Maar ondanks de kou heerste er een feestelijke stemming, in de ogen van de kinderen was verwachting te lezen. De eersten in de rij vertelden me dat ze al ovanaf 1 uur ´s nachts (!!!) te wachten stonden. En dat terwijl iedereen was ingeschreven en het eerste programma pas om 8 uur begon… De uitgenodigden waren alle kinderen die op de één of andere manier met ASELSI te maken hebben, via de fysiotherapie, het melkprogramma of de kliniek, in totaal ruim 2000 kinderen. Klik voor video

Hier wonen we nu!

Dit is ons nieuwe huis in Chichicastenango, op 2030 meter hoogte! Ja, het is veel te groot voor ons tweeën, maar het was op dit moment te huur, dus dat is prima. We leven in de keuken en 1 woon- slaapkamer, dus er zijn nog 5 kamers over, die zijn leeg momenteel! Misschien gaan we het wel verhuren aan andere vrijwilligers die hier tijdelijk komen werken in ASELSI.

Foto´s laatste dagen in San Antonio

Hier nog wat foto's van de laatste dagen in San Antonio

(Als je GEEN fotos ziet: Klik hieronder op 'Bekijk het hele bericht' om ze te bekijken!)

schoolreis

Met de derde klas gingen we in oktober drie dagen op reis. Wat een belevenis! Velen van hen kennen alleen Uspantán, het dichtstbijzijnde stadje, wat nauwelijks de naam van ´stad´ waard is. Dus in de bus tijdens de reis hoorde ik gesprekken als het volgende:
“Waarom rijden we niet, is de bus soms kapot?” “Nee joh, we staan voor een stoplicht, zie je dat niet?” “Waar dan? En hoe weet de chauffeur dat hij stoppen moet?” “Kijk, het stoplicht is rood, straks springt het op groen, dan mogen we verder rijden.” “Ja! Het is groen! Inderdaad, de chauffeur geeft gas!”
We bezochten een modern westers winkelcentrum, waar alles veel te duur is om er iets te kopen. Geen probleem, er zijn genoeg “gratis attracties”: een roltrap, een lift, een WC met een wasbak waar het water vanzelf begint te stromen als je je handen eronder steekt, en iets wat je handen droogblaast en pompjes met zeep… en ik verbaasde me er nogmaals over wat een verschil in werelden er bestaat…


We bezochten ook Xocomil, een waterpretpark: geweldig! Het heeft een internationale prijs voor de kwaliteit, en dat is ook wel te merken. De leerlingen wisten niet wat ze zagen en meemaakten, maar dapper als ze zijn zijn ze in alle attracties gegaan, zij het met angst in de benen (maar niet alleen zij, ik ook hoor!)(http://www.mayasautenticos.com/irtra_xocomil_and_xetulul.htm)

Puzzel-speurtocht

Voor de laatste lesdag –voordat de examens begonnen- had ik een grote speurtocht voorbereid. De leerlingen moesten een schat zoeken, en om erachter te komen waar de schat lag, moesten ze puzzels oplossen, opdrachten uitvoeren, vragen beantwoorden, spelletjes doen enzovoort. In de puzzels kwamen vragen voor over alles wat ze dit jaar in alle vakken hadden geleerd, maar ook algemene kennisvragen, waar ze eventueel de bibliotheek voor mochten gebruiken. Zeer actief was iedereen op zoek naar de aanwijzingen! Nog nooit eerder hadden ze iets dergelijks gedaan. Voor mij was het geweldig om het hele spel in elkaar te zetten, want ik ben gek op alles wat op een puzzel lijkt.


De wereldbol erbij voor de aardrijkskundevragen.


Kruiswoordraadsels en speurpuzzels


Een levende toren maken, waarbij niet meer dan 4 voeten de grond mogen raken. Als de toren 10 seconden blijft staan, was er weer een letter verdiend van het woord dat naar de schat leidde.


Uiteindelijk, na meer dan 2 uur, vond de eerste groep de schat, verborgen onder de nieuwe brug van San Antonio.

Bezoek aan Mexico

Met terugwerkende kracht nog wat berichtjes met fotos....



Vorige maand zijn we op bezoek geweest bij Sandra en Michiel Vastenhout in Mexico. Zij werken daar via de GZB en geven les op een theologisch seminarie. We zijn er 2 dagen geweest, samen met Magui, en het was heel gezellig! We hebben heel veel gekletst, en ervaringen uitgewisseld. Het deel van Mexico waar zij wonen, Chiapas, lijkt ontzettend veel op Guatemala. Het is in het verleden dan ook deel van Guatemala geweest.
Veel nederlandse snufjes in hun huis, zo leuk! Een schilderij van de Wingerse kerk, stripboek van Jan, Jans en de kinderen, muziek van Herman van Veen... echt grappig om dat in Mexico te vinden. En het meest bijzondere: zij hadden een CD van onze eigen trouwdienst! Die hebben ze ons kado gedaan.
Zo zie je maar weer... een Argentijn en een Hollandse die in Guatemala wonen en in Nederland getrouwd zijn, moeten naar Mexico om daar een CD van hun trouwdienst te pakken te krijgen, hihi, grappig he.

sorry, computer kapot

Jaja, ik weet dat ik vaker moet bloggen maar momenteel heb ik de smoes dat mijn compu het niet doet dus ik heb geen toegang to mijn fotos. Bijvoorbeeld tot de fotos van toen Daniel en Marijke op bezoek waren. Misschien wil Daniel er een paar posten...????

Een kleine anecdote over twee weken geleden:
Ik werd midden in de nacht wakker, omdat ik dacht dat ik de deur hoorde (die zit nooit op slot). Dus ik maakte Jorge wakker: "Jorge, er komt iemand het huis binnen, ik hoor de deur gaan!" Jorge, slaapdronken, wilde niet snel wakker worden maar uiteindelijk ging hij het bed uit om polshoogte te nemen. Maar alle deuren waren dicht, niets te zien, zelfs geen honden buiten, die er gewoonlijk vaak rondlopen.
Toen hij weer terug in bed kwam was hij een beetje kwaad, "Waarom heb je me wakker gemaakt?" "Wat moet ik anders doen als ik denk dat er iemand het huis binnen sluipt midden in de nacht?" "Tja, inderdaad, me wakkermaken", was het antwoord.
Ik bleef volhouden: "Er is echt iets, de kat loopt ook te mauwen, dat doet ie anders nooit." Maar we gingen toch maar slapen.

De volgende morgen zei iemand van het team: "Hebben jullie vannacht ook de aardbeving gevoeld?"
Ahaaa, dat was dus de inbreker!

Tot gauw, Mariette

beestjes bezoek

Deze week zaten er elke dag wel 50 tot 100 vlindertjes op de vloer van onze veranda. Ik weet niet precies wat ze daar zoeken maar het is erg gezellig.
Verder hadden we ook nog parasolmieren, die de hele sinasappelboom leegvraten en de blaadjes naar hun nest brachten. Dat is minder leuk. Omdat het vakantie was was de landbouwleraar er niet om gif te spuiten zoals normaal.
Wat ook minder is, is dat we muizen hebben in huis. Ze hebben al aardig wat kleren kapot gevreten!
Aan de leerlingen hebben we gevraagd of er niet iemand een kat heeft die we kunnen gebruiken voor een paar dagen. Ik had nooit kunnen denken dat ik ooit in mijn leven zou vragen of ik een kat kon lenen! Nu begrijp ik eindelijk Leonard Tynn... (voor de Adrian Plass lezers...)