beestjes bezoek

Deze week zaten er elke dag wel 50 tot 100 vlindertjes op de vloer van onze veranda. Ik weet niet precies wat ze daar zoeken maar het is erg gezellig.
Verder hadden we ook nog parasolmieren, die de hele sinasappelboom leegvraten en de blaadjes naar hun nest brachten. Dat is minder leuk. Omdat het vakantie was was de landbouwleraar er niet om gif te spuiten zoals normaal.
Wat ook minder is, is dat we muizen hebben in huis. Ze hebben al aardig wat kleren kapot gevreten!
Aan de leerlingen hebben we gevraagd of er niet iemand een kat heeft die we kunnen gebruiken voor een paar dagen. Ik had nooit kunnen denken dat ik ooit in mijn leven zou vragen of ik een kat kon lenen! Nu begrijp ik eindelijk Leonard Tynn... (voor de Adrian Plass lezers...)

broodbakles

Deze week werden in de keuken van de school bak-lessen gehouden voor de vrouwen van het dorp. Verschillende recepten van brood en cakes hebben ze geleerd. En het mooiste was: elke dag moest ik proeven vonden ze! Nou dat vond ik geen probleem hoor... elke dag hadden we genoeg brood op de plank dus, letterlijk...

school dicht vanwege griep

Donderdag stond er een bericht in de Guatemalteekse kranten dat vanaf maandag (gisteren) de scholen verplicht gesloten moeten zijn vanwege de griepepidemie. 1 juli worden de lessen pas weer hervat. Hier in Guatemala besluit elk ministerie welke maatregelen het neemt. Het ministerie van onderwijs heeft dus hiervoor gekozen. Het rare is dat de rest van het publieke leven gewoon doorgaat, zondag was er zelfs een voetbalwedstrijd met 45,000 toeschouwers in de hoofdstad! Dus een beetje vreemd. Overigens maakt verder niemand zich druk om de griep. De leerlingen zijn blij met een extra vakantie, de leraren reisden naar hun huizen, de leerlingen die in de stad studeren zijn teruggekomen naar het dorp. Onze bibliotheek is wel open, zodat zowel leerlingen als oud-leerlingen hun huiswerk daar kunnen maken, want de regering heeft wel gezegd dat alle scholen werk moeten meegeven aan de leerlingen zodat de tijd niet verloren is.
Tot nu toe zijn er in Guatemala 120 griepgevallen bekend.

team uit de VS

Deze week hadden we een team van 9 mensen over uit de VS. Ze kwamen helpen met de bouw van de nieuwe aula. Wauw, wat een werkpaarden. De jongste was 12 en de oudste 65, en allemaal hielpen ze mee met graven, betonijzers buigen, enzovoort.
Twee keer kwamen ze bij ons thuis eten voor lunch, ze zijn erg geinteresseerd in het werk en vooral in het teamleven. Het was goed om met ze te praten, want een aantal van hen heeft veel ervaring in teams.
Vandaag zijn de meesten weer weggevlogen, alleen een paar blijven nog een paar dagen extra.

nieuwe trainingsbroeken

Voor de meiden van de school hebben we nieuwe trainingsbroeken aangeschaft. Zij sporten namelijk altijd in hun traditionele kleren want ze hebben niet anders. Nu kunnen ze zich wat vrijer bewegen tijdens de sportevenementen zoals basketbal.

Jeugdplezier

Deze foto is genomen op 19 april, toen de zendingsorganisatie AGAPE in het dorp op bezoek was om bijbelstudies te geven. Met de jeugd deden ze dat op een erg leuke manier, met allerlei spellen enzo. De kerkjeugd (wat grotendeels leerlingen van ons zijn) had het erg naar hun zin.

De zegen van geven en helpen

Vorige week waren wij op een kerkleidersconferentie in het bijbelinstituut Aselsi in Chichicastenango. Het was heel gaaf om ruim 400 kerkleiders uit de armste delen van Guatemala samen te zien komen en enthousiast nieuwe dingen te leren van de sprekers. De laatste dag werd er een collecte gehouden. Dat wordt hier gedaan door een grote mand voor in de zaal te zetten, waar iedereen naar toe kan lopen om zijn geld in te doen. Daarna kwam de pianist-zanger op het podium, maar hij zei, met tranen in zijn ogen: “Ik zag zojuist al die mensen naar voren komen, en onder hen was een klein oud weduwvrouwtje, dat ook wat muntjes in de mand deed. En ik dacht bij mezelf: Hoevelen van ons geven alleen vanuit onze overvloed? Dit vrouwtje woont hier op het terrein van Aselsi, en heeft helemaal niets. En toch komt ze naar voren: dat is pas echt een offer.” Net als in de bijbel in Jezus’ tijd, het penninkske der weduwe.
Ik had die vrouwtjes de dag ervoor al gezien, en ze zijn inderdaad klein, en oud. Ik had genoten om te zien hoe ze meezongen en klapten, zij het volledig uit de maat. Beiden komen ongeveer tot mijn heup, en hebben een schitterend gerimpeld gezicht en grijs haar. Helaas heb ik geen foto van ze.
Later vertelde iemand ons de geschiedenis van deze dametjes. Ze zijn 92 en 84 jaar oud, en woonden in een dorpje aan de rand van Chichicastenango. Miguel, één van de medewerkers van Aselsi, kreeg er weet van dat deze vrouwtjes slecht behandeld werden en niemand hadden om voor ze te zorgen. Dus Miguel nam ze bij hem in huis. Toen de directeur van Aselsi dit hoorde, besloot hij een eenvoudig huisje te laten bouwen op het Aselsiterrein, waar de twee kunnen wonen. En daar wonen ze dus inderdaad, rustig en gelukkig. En iedereen is blij met ze want ze zijn zo “kinderlijk vriendelijk!” Toen ik wegging groette ik ze in de Quiché-taal, omdat ik in San Antonio gewend ben dat de oudere vrouwen geen Spaans kennen. Tot mijn grote verbazing groetten ze me terug met: “Bye bye”!!!

Fotos van de VS

Ik heb niet veel fotos gemaakt in de VS, maar hier zijn er twee. De ene is met Teena, de vrouw waar we bij logeerden, in het huis van haar buren. De andere zijn Jorge en ik voor het kerkgebouw van Gateway. Het is jammergenoeg een beetje te donker voor een mooie foto. De laatste: gratis kapper. Teena is kapper en bood me aan om mijn haar te doen. Tuurlijk dus, waarom niet.